مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٠٤ - جواب
ندارد، بلكه بهتر است خصوصا هرگاه به قصد مجرّد تبرّك گويد نه به قصد أذان.
و بعد از آن بنشيند و بخواند: «اللّهمّ اجعل قلبي بارّا، و عيشي قارّا، و رزقي دارا، و عملي سارّا، و اجعل لي عند قبر رسولك (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) مستقرّا و قرارا» [١]، يا دو ركعت نماز كند، يا يك گام بردارد، يا به سجده رود و در سجده بگويد: «لا اله الّا أنت ربّي سجدت لك خاضعا خاشعا ذليلا» [٢].
پس اقامه بگويد مثل اذان، مگر آنكه در اوّل اقامه؛ اللّه اكبر [را] دو مرتبه؛ و در آخر لا اله الّا اللّه [را] يك مرتبه؛ و بعد از حيّ على خير العمل، قد قامت الصلاة [را] دو مرتبه بگويد.
پس بگويد: «اللّهمّ إنّي اقدّم إليك محمّدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) بين يدي حاجتي و أتوجّه به إليك فاجعلني به وجيها [عندك] فِي الدُّنْيٰا وَ الْآخِرَةِ وَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ و اجعل صلاتي به مقبولة و ذنبي به مغفورا و دعائي به مستجابا إنّك أنت الغفور الرّحيم» [٣].
پس رو به قبله ايستاده نيّت نماز كند، يعنى قصد كند و به خاطر گذراند، كه مثلا چهار ركعت نماز ظهر مىگزارم از براى خود أداء كه واجب است براى اطاعت و رضاى خدا.
پس نيّت تكبيرة الاحرام يك مرتبه بگويد: اللّه اكبر، بعد از آن شش تكبير به نيّت سنّت بگويد، كه مجموع هفت تكبير شود، و بهتر آن است كه: بعد از
[١] كافى: ٣/ ٣٠٨ حديث ٣٢، وسائل الشيعة: ٥/ ٤٠١ حديث ٦٩٢١، لازم به يادآورى است كه: در كافى «و عملي سارّا» نيامده است. اما در (بحار الانوار: ٨١/ ١٨٢ ذيل حديث ١٥) اين فقره را از بعضى نقل كرده است ولى در مصباح المتهجد: ٣٠ آمده است كه مستحب است اين دعا را در سجده بين اذان و اقامه بخواند.
[٢] مصباح المتهجد: ٢٩، فلاح السائل: ١٥٢، بحار الانوار: ٨١/ ١٧٨ حديث ١٠.
[٣] كافى: ٣/ ٣٠٩ حديث ٣، بحار الانوار: ٨١/ ٣٧٠ ذيل حديث ٢٢، وسائل الشيعة:
٥/ ٥٠٩ حديث ٧١٩٠.