مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٠٠ - سؤال غقيو ١١١٦
أعطاه ثمرة نخله عاما [١]، و نحت أثلته: إذا اغتاب و قدح في عرضه [٢].
سؤال غقيج [١١١٣]:
صدقة و احسان زنان به فقراء و معلّمان اطفال چه حكم دارد و شايد بدون اذن شوهر باشد؟
جواب:
حمل بر صحّت مىتوان [٣] نمود، و اگر قرائن واضحه بر خلافش باشد احتياط بهتر است.
سؤال غقيد [١١١٤]:
اسباب دهل و سرنا و كرنا و صنج و نقّاره و دف حلقه دار و غير اينها از اسباب ملاهى- كه نصّ خاصّ در آن باشد- حكم به حرمت آن مىتوان كرد [٤] يا نه؟ و شنيدن اينها در غير ضرورت چون است؟
جواب:
هر چه را عرفا ساز گويند داخل معازف و ملاهى است، و حرام است استعمال آنها و گوش دادن به آنها، و اللّه العالم.
سؤال غقيه [١١١٥]:
شپش را به آتش سوختن و جامهاى كه شپش دارد به آب گرم انداختن كه شپش بميرد چه صوت دارد، يا پا بر روى سفره نهادن [٥] بدون ضرورت چه صورت دارد؟
جواب:
در حديث؛ نهى از تعذيب حيوان به آتش [٦]، و از پا بر سفره گذاشتن [٧] شده است و لا اقلّ مكروه خواهند بود.
سؤال غقيو [١١١٦]:
شخصى متوفّى وارثش منحصر است در يك نفر كه
[١] الصحاح: ٦/ ٢٤٢٣، لسان العرب: ١٥/ ٤٩، أقرب الموارد: ٢/ ٧٧٥.
[٢] اقرب الموارد: ٢/ ١٢٧٧، المنجد: ٧٩٤.
[٣] ج: بايد.
[٤] حجرى: نمود.
[٥] ب: گذاشتن.
[٦] من لا يحضره الفقيه: ٤/ ٣، حياة الحيوان: ٢/ ٣٦٧، بحار الأنوار: ٦١/ ٢٦٧ حديث ٢٤، وسائل الشيعة: ١٧/ ٢٩٧ حديث ٢٢٥٧٤.
[٧] محاسن برقى: ٢/ ٤١٩، وسائل الشيعة: ٢٤/ ٣٨٥ حديث ٣٠٨٤٤.