مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٦٤ - سؤال ضكو ٨٢٦
انگشت و مانند آن جايز است يا نه؟
جواب:
بلى، و آنچه وارد شده كه بر غير خدا اعتماد نبايد كرد [١]؛ در باب مقرّبان است.
سؤال ضكد [٨٢٤]:
فَإِنَّهُ كٰانَ لِلْأَوّٰابِينَ غَفُوراً [٢] چه معنى دارد؟
جواب:
كلمۀ «كٰانَ» در آيه منسلخ است از معنى زمان، و موافق بعضى از روايات مراد به «اوّابين» بسيار رجوعكنندگانند به درگاه حق تعالى به توبه [٣]، و در بعضى روايات وارد است كه: مراد به آن شيعيانند كه رجوع به ائمّۀ خود مىنمايند در احكام دين [٤]، و منافاتى در ميان هر دو نيست. و قرآن مجيد را بطون بسيار است و حاصلش اين است كه: جناب مقدس الهى شيعيان بسيار توبهكنندگان را آمرزنده است. و در بعضى از روايات وارد است كه نماز نافلۀ ظهر نماز «اوّابين» است [٥]، يعنى: اين يكى از علامات ايشان است.
سؤال ضكه [٨٢٥]:
اگر كسى گويد كه: هر كه غيبت من كند يا شنود او را حلال دارم، چنانكه از بعضى از مشايخ نقل كردهاند كه هر صبح چنين دعائى مىكرد، آيا غيبت كردن، يا شنيدن غيبت چنين كسى حلال مىشود؟
جواب:
حلال نمىشود و شايد بدتر باشد.
سؤال ضكو [٨٢٦]:
هرگاه شخصى را دشنام دهد، يا به نوع ديگر آزار كند و ظالم بدش نمىآيد از اينكه كسى آن را نقل كند، لكن مظلوم راضى نيست كه كسى بر آن مطّلع شود، در اين صورت نقل آن حرام است يا نه؟
[١] كافى: ٢/ ٦٣- ٦٧ حديث ١- ٨، بحار الانوار: ٦٨/ ١٤٤، وسائل الشيعة: ١٥/ ٢١١ باب ١٠.
[٢] اسراء (١٧): ٢٥.
[٣] مجمع البيان: ٤/ ٣٨ (جزء ١٥).
[٤] تفسير عياشى: ٢/ ٣٠٩ حديث ٤١، تفسير برهان: ٢/ ٤١٤ حديث ٤.
[٥] فلاح السائل: ١٢٤، وسائل الشيعة: ٤/ ٦١ حديث ٤٥٠٧.