مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٦٨ - سؤال غسح ١٠٦٨
فرق نمىتواند شد، زيرا كه عبادت بودن حجّ و اعتبار نيّت قربت در مطلق عبادات متّفق عليه است.
و جدّ امجد ملّا محمد تقى مجلسى (رحمه اللّه) در «حديقة المتقين» در أوايل باب زكات بعد از بيان ثواب نماز و زكات چنين فرمودهاند كه: اين همه ثواب نماز يكساله است كه خود را به اجاره مىدهند از براى اموات و سه چهار هزار دينار مىگيرند با تعب بسيار، مولانا عبد اللّه تسترى (رحمه اللّه) مىفرمودند كه: شهيد ثاني (رحمه اللّه) مضطرّ شده بودند و خود را به اجاره داده بودند در سالى به دو هزار دينار عجمى، هرگاه نماز مثل شيخ زين الدين كسى كه وحيد دهر [١] بود به حسب قيمت متعارف اين باشد نماز ديگران را بر اين قياس كن و تفضل الهى را ملاحظه كن كه در برابر عملى كه خوبش به اين قيمت باشد حق سبحانه و تعالى به وعدۀ واجبۀ خود اين ثواب مىدهد كه محاسبان از حصر آن عاجزند و بنده در آن تقصير مىنمايد [٢]، تمام شد كلام آخوند.
و در وجوب ترتيب نماز خلاف نمودهاند و مشهور وجوب است و اقوى عدم است و احوط اعتبار ترتيب است.
و مراد ترتيب آن است كه: تا نماز يك شبانه روز تمام نشود نماز ديگر كرده نشود، نه آنكه ايّام بايد مترتّب باشند. و بنابر عدم وجوب مىتوانند نايبان؛ نماز اجاره را به جماعت گزارند و پنجاه نماز ظهر- مثلا- قبل از عصر به عمل آورند و در روزه ترتيب شرط نيست إجماعا.
سؤال غسح [١٠٦٨]:
في ألغاز تتعلق بالصلاة، قيل لأبي زيد: أ يجوز أن يسجد الرجل على العذرة؟ قال: نعم و يجانب العذرة.
قيل: له السجود على الخلاف؟
[١] ج: عصر.
[٢] در مظانّش نيافتيم.