مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٠٦ - جواب
الرّجيم» [١]، هر چند كه حمد و سوره را بلند خواند، پس سورۀ حمد را بخواند، بعد از حمد قصد سورۀ معيّنه نمايد بسم اللّه آن را بخواند و سوره را تمام كند، و «بسم اللّه» حمد و سوره را بلند بگويد، هر چند كه قرائت را آهسته بخواند، يا در ركعت سيّم و چهارم باشد، و بايد كه سوره؛ سجدۀ واجبه نداشته باشد و آن قدر طولانى نباشد كه سبب فوت وقت صلاة شود، و بايد كه سورۀ «و الضحى»، و «أ لم نشرح» را با هم در يك ركعت بخواند و همچنين سورۀ «فيل»، و «لإيلاف» را هرگاه بخواند با هم در يك ركعت بخواند و «بسم اللّه» را در ميان هر دو سوره نيز بخواند.
و بعد از سوره ايستاده تكبير بگويد و به ركوع رود، و بهتر آن است كه: در جميع تكبيرات نماز دستها را تا به نرمۀ گوش بردارد، و در ركوع كف دستها را بر سر زانوها گذاشته زانوها [٢] را به عقب زند و گردن را بكشد و پشت را صاف كند به حدّى كه چون [٣] قطرۀ آبى بر آن ريزند بر جاى خود بماند، پس اين دعا بخواند: «اللّهمّ لك ركعت و لك أسلمت و بك آمنت و عليك توكّلت و أنت ربّي خشع لك سمعي و بصري و شعري، و بشري و لحمي و دمي و مخّي و عصبي و عظامي و ما أقلّته قدماي غير مستنكف، و لا مستكبر، و لا مستحسر» [٤].
پس «سبحان ربّي العظيم و بحمده» گويد سه مرتبه، پس سر بردارد و راست بايستد و بگويد: «سمع اللّه لمن حمده الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ*»، و اگر مأموم باشد اكتفا كند به گفتن: «الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ»*، پس ايستاده تكبير
[١] كافى: ٣/ ٣١٠ حديث ٧، فلاح السائل: ١٣٢، مصباح المتهجد: ٣٦، بحار الانوار: ٨١/ ٣٦٧ حديث ٢١ (با اندكى اختلاف)، وسائل الشيعة: ٦/ ٢٤ حديث ٧٢٤٧.
[٢] ب، ه: رانها.
[٣] ج: اگر.
[٤] كافى: ٣/ ٣١٩ حديث ١، تهذيب الأحكام: ٢/ ٧٧ حديث ٢٨٩، بحار الانوار: ٨٢/ ١١٠ ذيل حديث ٢٠، وسائل الشيعة: ٦/ ٢٩٥ حديث ٨٠٠٨.