مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٥٠ - سؤال ض ٨٠٠
و روزه، مثل اينكه: قضاى ماه رمضان را در ايّام ثلاثۀ در هر ماهى، يا ايّام البيض، يا روزهائى كه روزۀ آنها را نذر كرده؛ بگيرد، يا چهار ركعت نافلۀ شام را بر هيئت نماز غفيله و نماز وصيّت بگزارد تا قائم مقام هشت ركعت شود، و يا دوازده مرتبه [١] «قل هو اللّه» را كه سنّت است بعد از هر نماز، و در صبح يازده مرتبه «قل هو اللّه» خواندن سنّت است، و همچنين در قبرستان خواندن يازده مرتبه سنّت است، پس يازده مرتبه بخواند به قصد هر سه و بعد از آن يك مرتبه بخواند كه دوازده تمام شود و به منزلۀ سى و چهار قل هو اللّه گردد، آيا در اين مواضع و امثال اين؛ صادق است كه عمل به جميع آنها كرده و ثواب همه را در مىيابد يا نه؟
جواب:
دور نيست كه كافى باشد، و اگر غير صوم را جدا به عمل آورد بهتر است، و در صوم تا واجب باشد سنّت نگيرد، و همچنين دو واجب را با هم تداخل نكند مگر آنكه- مثلا- نذرش به همان واجب تعلّق گرفته باشد، مثل:
نذر گرفتن روزۀ ماه رمضان، يا قضاى آن.
سؤال ذصط [٧٩٩]:
هرگاه كسى نوكر حاكم شود و شك داشته باشد در اينكه اگر نوكرى او نكند متضرّر خواهد شد يا نه، يا ظنّش به يك طرف غالب باشد، در كداميك از اين سه صورت قصر مىكند؟
جواب:
نوكرى حكّام اگر متضمّن خون ناحق باشد با جزم به ضرر نيز حلال نمىشود، و اگر متضمن آن نباشد و خوف ضرر شديد نباشد مرتكب نمىتوان شد، و بعد از ارتكاب تا در خصوص هر كار مجبور نباشد ارتكاب آن جايز نيست، و قصر تابع حليّت سفر است.
سؤال ض [٨٠٠]:
قربانى كه در غير منى به عمل آورند، آيا خايه كشيده يا
[١] ج: بار.