مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٤٣ - سؤال ظصح ٩٩٨
را تمام مىنمايند [١] از محلّ قطع، هر چند كه در اثناى قرائت باشد كه تتمّۀ قرائت را مىخوانند.
سؤال ظصه [٩٩٥]:
قصد كردن به امام معيّن شرط است يا نه؟
جواب:
معلوم نيست و هرگاه داند كه يكى از عدول است ظاهرا كافى است و طريق احتياط ظاهر است.
سؤال ظصو [٩٩٦]:
دورى در ميان امام و مأموم و صفوف به سه طريق تحديد شده، يكى قدر ما لا يتخطّى و مسقط جسد الإنسان و مربض غنم [٢]، جمع ميان آنها به چه نحو مىشود؟
جواب:
گام دو احتمال دارد يكى به قدر متعارف، و ديگرى بقدر مقدور در جستن، و در فاصله اگر مراد از موقف مصلّى باشد ظاهرا گام به معنى دوّم باشد، و مسقط جسد؛ در سجود مراد است، و همچنين طول مراد است در مربض، پس تفاوت چندان به هم نمىرسانند و بر تقدير تفاوت قدر اقل محمول بر استحباب است.
سؤال ظصز [٩٩٧]:
در حال ركوع امام؛ چرا مأموم احتياط كند از اقتداء و حال آنكه احاديث صريحند در جواز [٣] و نهى [٤] احتمال كراهت دارد و اگر تكبيرة الاحرام گويد در حالى كه هنوز امام به حدّ ركوع نرسيده باشد احتياط دارد يا نه؟
جواب:
نه، و اخبار مذكوره احتمال تقيّه دارند.
سؤال ظصح [٩٩٨]:
صفهاى عقب قبل از صفهاى پيش؛ تكبيرة الاحرام
[١] ج، ه، حجرى: مىكنند.
[٢] وسائل الشيعة: ٨/ ٤١٠ حديث ١١٠٣٨- ١١٠٤٠.
[٣] كافى: ٣/ ٣٨٢ حديث ٥ و ٦، من لا يحضره الفقيه: ١/ ٢٥٤ حديث ١١٤٩ و ١١٥٠، استبصار:
١/ ٤٣٥ حديث ١٦٧٩ و ١٦٨٠، وسائل الشيعة: ٨/ ٣٨٢ و ٣٨٣ حديث ١٠٩٦٣ و ١٠٩٦٤.
[٤] يعنى: احاديث نهىكننده، وسائل الشيعة: ٨/ ٣٨١ حديث ١٠٩٥٩- ١٠٩٦١.