مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٣٩ - سؤال ذسج ٧٦٣
و در ترجمۀ عبد الرحمن بن على- مشهور به ابو الفرج بن جوزى حنبلى- چنين گفته است كه: كتبش بيشتر است از آنكه شمرده شود، و به خطّ خود بسيار نوشته است به حدّى كه بعضى گفتهاند: اجزاى نوشتههاى او را جمع كرده [١] بر عمرش تقسيم نمودند؛ حصّۀ هر روزى نه جزء شد، و اين چيزى است كه عقل قبول نمىكند، و اشعار بسيار دارد [٢]، تمام شد كلام ابن خلّكان.
و فاضل اشكورى در كتاب «محبوب القلوب» گفته است كه: يحيى بن عدى المنطقى به دست خود كتب بسيارى نوشت، تا آنكه در يك شبانه روز صد ورق نوشت، و سهل بن عبد اللّه تسترى [٣] قرآن را حفظ نمود در وقتى كه ششساله، يا هفتساله بود، و بيست و پنج شب روزه مىگرفت، كه در ميان آنها هيچ افطار نمىنمود [٤].
قاصر گويد كه: موافق تصريح بعضى هر جزء عبارت از پانصد بيت است به حساب كتاب، و ظاهرا به حكايت روزۀ سهل اشاره كرده است شهيد ثانى در نكاح «مسالك» [٥].
سؤال ذسب [٧٦٢]:
اگر بعد از گذشتن از اركان نماز ظنّ غالب شود كه فلان ركن را ترك كردم يا دو مرتبه كردم، يا بعد از فراغ از نماز ظن غالب شود كه ركن كم يا زياده شده، يا ركعتى كم يا زياده شده، آيا در اين صورتها نماز را اعاده بايد كرد- بنابر آنكه ظنّ در نماز حكم يقين دارد- يا نه؟
جواب:
محل اشكال است و احوط اتمام با اعاده است.
سؤال ذسج [٧٦٣]:
كيفيّت نماز گرفتن آفتاب يا ماه و زلزله را بيان
[١] ج: نموده.
[٢] وفيات الاعيان: ٣/ ١٤١.
[٣] ج: شوشترى.
[٤] اين كتاب را نيافتيم.
[٥] در مظانّش نيافتيم.