مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٦٠ - جواب
سؤال خب [٦٠٢]:
هرگاه كسى فصد كند يا زخمى به هم رساند و قادر باشد بر غسل دورۀ آن تا نزديك به جائى كه ضرر رساند آيا بر او واجب است كه از براى جبيره در نماز چنين كند يا نه؟ و به چه نحو مىتواند كه آن را تطهير كند و حال آنكه هر جزئى را كه آب مىرساند متّصل است به موضع نجس و به سرايت نجس مىشود؟
جواب:
اگر خون يا آب خون به موضع مغسولى رسيد باز نجس مىشود و طريق تطهيرش آن است كه اوّلا به كهنه ترى- مثلا- ازالۀ خون نمايد تا جايى كه ممكن باشد و بعد از آن آن را خشك كند- احتياطا- پس آن را بشويد هر چند كه به آب قليل باشد، و اگر ممكن باشد كه آن را در آب كرّ يا جارى فرو كند [١] يا در زير باران نگاه دارد بهتر است، و سرايت نجاست به مجرّد اتّصال رطوبت بدون ميعان باطل است- به اجماع [٢] علماء و اعيان- و مخالفت ننموده است در آن مگر بعضى از سنّيان [٣].
سؤال خج [٦٠٣]:
كيفيّت غسل ترتيبى را بيان نمايند؟
جواب:
بعد از تطهير بدن از نجاست از براى غسل جنابت چنين نيّت كند كه: غسل جنابت مىكنم از براى مباح شدن نماز جهت اطاعت و رضاى پروردگار [٤] و اگر بعد از دخول وقت نماز واجب باشد، يا نماز قضاى واجب [٥] داشته، يا در شب باشد و ارادۀ گرفتن روزۀ روزش را به نيّت واجب [٦] داشته باشد در اين صورت نيّت وجوب را نيز اضافه كند، پس آب را به قصد غسل بر
[١] ه: برد.
[٢] ج: اتفاق.
[٣] المجموع: ٢/ ٥٩٥.
[٤] الف، ج، د: خدا.
[٥] ه: واجب بر ذمه.
[٦] ب: وجوب.