مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٤٠ - جواب
مكّه معظّمه يا مدينۀ مشرّفه [١]؟
جواب:
احاديث در باب نجف اشرف بيشتر است [٢].
سؤال ظفد [٩٨٤]:
در نماز جماعت هرگاه قصد شخصى معين كرد كه امامت مىكند و در آخر معلوم شود كه ديگرى بود نماز او چه حكم دارد؟
جواب:
اگر قصد اقتداء به امام حاضر كرده و هر دو را عادل مىدانست نمازش درست است. و همچنين هرگاه قصد معيّن كرده و آن ديگرى بوده حكم به بطلان نمىتوان كرد، و احتياط در اعاده است.
سؤال ظفه [٩٨٥]:
در بعضى اخبار هست كه: افعال مؤمنين را محمل صحيح قرار بايد داد و تكذيب سمع و بصر كن، و تكذيب ثقات كن اگر از وى بدى گويند و او را انكار كنند [٣]، آيا در هر مسلمان ظاهر الايمان چنين بايد كرد؟ يا بعد از ثبوت ايمان و تديّن او؟ و اين حكم شامل اقوال نيز هست يا نه؟
جواب:
ظاهر آن است كه بعد از ظهور تديّن و امانت و ديندارى محمل بايد قرار داد و شامل اقوال نيز هست، و مراد از حمل آن است كه: هرگاه فعل يا قول او احتمال داشته باشد كه بر نهجى واقع شده است كه در شرع صحّتش ثابت است يا بر نهجى كه بطلانش ثابت است؛ در اين صورت بايد حمل بر صحيح نمود نه آنكه فعل هر مؤمن صحيح است و فعل و قول او حجّت است مثل فعل و قول و تقرير معصوم (عليه السلام)، چنانكه شايد كسى توهّم كند.
و مراد به قول فقهاء كه: اصل در معاملات صحّت است نيز همين است كه حمل بر صحيح بايد نمود تا خلافش ثابت شود، نه آنكه هر چه معامله بر آن
[١] حجرى: طيّبه.
[٢] ارشاد القلوب ديلمى: ٤٣٩ و ٤٤٠، بحار الانوار: ٩٧/ ٢٣٢- ٢٣٤.
[٣] كافى: ٨/ ١٤٧ حديث ١٢٥، ثواب الاعمال و عقاب الأعمال: ٢٩٥ حديث ١، تفسير نور الثقلين:
٣/ ٥٨٢ حديث ٦٢، وسائل الشيعة: ١٢/ ٢٩٥ و ٢٩٦ الحديث ١٦٣٤٣.