مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٧٥ - سؤال غعح ١٠٧٨
نظر به اينكه آن مرحوم در «حديقه» كمال مبالغه در مذمّت صوفيه نموده و احاديث بسيار دربارۀ ايشان ذكر فرموده [١]، و اللّه العالم.
سؤال غعز [١٠٧٧]:
هرگاه كسى به اين عبارت نذر كند كه: اگر- مثلا- بيمار به شود نذر كردم كه فلان قدر به مستحق بدهم يا در ضريح امام رضا (عليه السلام) بيندازم چه كند؟
جواب:
به اين عبارت نذر متحقق نمىشود مگر آنكه نام خدا برده باشد به اين نحو كه: به خدا نذر كردم يا عهد كردم، پس لازم مىشود بر آن وجهى كه نذر كرده و مخالفت جايز نيست.
سؤال غعح [١٠٧٨]:
ألغاز تتعلق بالصوم.
قيل لأبي زيد: أ يجوز للمعذور أن يفطر في شهر رمضان؟ قال: ما رخّص فيه إلّا للصبيان.
قيل: هل للمعرّس أن يأكل فيه قال: نعم بملاقيه.
قيل: فإن أفطر فيه العراة؟ قال: لا ينكر عليهم الولاة.
[١] حديقة الشيعة: ٥٦١- ٥٦٥، براى اطلاع بيشتر مراجعه شود به «مستدرك الوسائل: ٢٠/ ٩١- ٩٨، مقالات كنگرۀ مقدس اردبيلى: ٢/ ٦٣٨ و ٦٣٩ مقاله ١٧، ٣/ ٥٢٢- ٥٢٨. جالب است بدانيم كه خود مقدس اردبيلى به خوبى مىدانست كه پس از وى صوفيه و يا افراد سادهلوح، نسبت اين كتاب را به وى منكر خواهند شد. لذا در موارد متعدد اسم خودش را آورده است كه ما به سه مورد آن اشاره مىكنيم.
الف: در صفحه ٥٨ مىنويسد: ... چنانكه در شرحى كه بر ارشاد فقه اين فقير نوشته به تقريب مذكور گشته.
ب: در صفحه ٣٧٧ مىنويسد: امّا فقير كثير التقصير احمد اردبيلى در بعضى از كتب قدماى علماى اماميه اين روايت را با زيادتيها و اندك اختلافى ديده و آن ...
ج: در صفحۀ ٥٦٤ مىنويسد: .. اگر چه بيشتر آن [روايت] را ديده بودم در كتاب «زبدة البيان» روشن تر از آن سخن مىگفتم. حال با اين اعترافها و قرائن ديگر آيا بازهم جائى براى ترديد باقى مىماند؟!!