مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢١٣ - جواب
و آله الطّاهرين» [١].
سؤال ذز [٧٠٧]:
هرگاه كسى پاى خود را به مثل كهنهاى پيچد، يا چيزى در پا كند كه ساق داشته باشد مثل جوراب پشمين يا مسحى [٢] و با اينها پا را در كفش كند آيا در اين صورت به اتفاق نماز جايز است يا داخل خلاف است؟
جواب:
دور نيست كه داخل باشد لكن نماز صحيح است در ما يستر ظهر القدم مطلقا على الأقرب، و أحوط اجتناب است در صورتى كه ساق نداشته باشد مطلقا.
سؤال ذح [٧٠٨]:
هرگاه ابوين متّهم به خلاف تشيّع باشند يا جزما امامى مذهب نباشند قضاى صوم و صلات از جانب ايشان چه صورت دارد؟
جواب:
در صورت جزم خوب نيست و در صورت تهمت بد نيست، بلكه هرگاه ظاهرا امامى باشند احتياط در فعل قضاء است.
سؤال ذط [٧٠٩]:
هرگاه پسر بزرگ عبادت پدر را قضاء نكند به قضاى پسر كوچك يا دختر با عدم پسر يا امتناع او برائت ذمّۀ پدر يا ممتنع حاصل مىشود يا نه؟
جواب:
بلى نسبت به پدر، و نسبت به ذكر اكبر اشكال هست و احتياط آن است كه او نيز بكند، و اللّه يعلم.
سؤال ذى [٧١٠]:
هرگاه كسى را چند روز نماز فوت شده و طريقه و ترتيب آن را نمىداند، در قضا به كدام نماز ابتداء كند؟
جواب:
اگر نماز اوّلين را كه فوت شده مىداند از همان و إلّا به نماز صبح ابتداء كند و به نماز عشاء ختم كند، يا به ظهر ابتداء و به صبح ختم نمايد [٣].
[١] بحار الانوار: ٨٣/ ٣٢٢ حديث ٦٨، ٩٢/ ٣٨ حديث ٢٢.
[٢] يعنى: نوعى موزه و كفش كه صلحا و امراء بپا مىكردند (فرهنگ معين: ٣/ ٤١٠٨).
[٣] الف: كند.