مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٧٣ - جواب
و طاطرى [١] و ابراهيم بن أبي بلاد [٢] و نصر بن قابوس [٣] و أبي ايّوب خزّاز [٤] و غير اينها [٥]، بلكه در صحيحۀ كنانى، و حسنۀ محمّد بن مسلم، و روايت أبى بصير و شحّام «قَوْلَ الزُّورِ» منهى عنه در قرآن به غنا تفسير شده، و همچنين در صحيحۀ وشّاء و حسنۀ محمّد بن مسلم نيز، و در روايت مهران و حسن بن هارون «لَهْوَ الْحَدِيثِ» مذموم در قرآن به غنا مفسّر گرديده و بعضى از جهّال استدلال مىنمايند به حديث ضعيفى كه در آن مذكور است كه: شخصى نزد حضرت صادق (عليه السلام) مرثيه خواند، پس حضرت فرمود كه: «بخوان به طريقى كه نزد خود مىخوانيد» [٦]، و اين غلط است زيرا كه آن طريق معلوم نيست و شايد طريق حلالى بوده كه متضمّن غنا و امر حرامى نبوده، و محتمل است كه آن شخص احترام حضرت را ملاحظه مىنموده و ادب كرده و آهسته مىخوانده و يا از مبالغات شعريّه و محسّنات مجازيّه از خوف كذب در حضور آن حضرت احتياط مىكرده، چنانكه شيوۀ مرائيان و سالوسان است، و اللّه يعلم.
خلاصه؛ تخصيص و تقييد عمومات و اطلاقات صحيحه و اخبارات متواتره صريحه و اجماعات منقوله و فتاوى مقبوله به مجرّد خبرى ضعيف مجهول القائل از طريقت و شريعت دور و بر سليقۀ مجتهد و اخبارى متروك و مهجور و مخالف وظيفۀ احتياط و منافى سلك محتاط است، و غاية الامر امر
[١] كافى: ٥/ ١٢٠ حديث ٥، تهذيب الأحكام: ٦/ ٣٥٦ حديث ١٠١٨، وسائل الشيعة: ١٧/ ١٢٤ حديث ٢٢١٥٥.
[٢] كافى: ٥/ ١٢٠ حديث ٧، وسائل الشيعة: ١٧/ ١٢٣ حديث ٢٢١٥٣.
[٣] كافى: ٥/ ١٢٠ حديث ٦، وسائل الشيعة: ١٧/ ١٢١ حديث ٢٢١٤٧.
[٤] كافى: ٦/ ٤٣٢ حديث ٩، وسائل الشيعة: ١٧/ ٣١٦ حديث ٢٢٦٤٢.
[٥] وسائل الشيعة: ١٧/ ١٢٠ حديث ٢٢١٤٤، ١٢٣ و ١٢٤ حديث ٢٢١٥١ و ٢٢١٥٤، ٣٠٥ حديث ٢٢٦٠١ و ٢٢٦٠٣، ٣٠٧ حديث ٢٢٦١٠، ٣٠٩ و ٣١٠ حديث ٢٢٦١٧- ٢٢٦١٩، ٣١٢ حديث ٢٢٦٢٥.
[٦] كامل الزيارات: ٢٠٨ حديث ٢٩٧.