مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٤٧٦ - جواب
اينها و همچنين به جائيدن كندر و مجفّفات رطوبات.
و حسن صوت مانند حسن صورت است كه گاهى بالذات حسن دارند و به عوارض خارجه [١] مثل: خوردن مخشّنات، و هم رسيدن اورام و جراحات قبح به هم مىرسانند، و گاهى به حسب ظاهر قبيحند و به عوارض خارجه از خوردن مرقّقات، و تحصيل مشّاطات حسنكى به هم مىرسانند، و بايد تحسين آنها را به نهج شرعى كنند نه صوت را به غنا، و صورت را به وصل شعر يا حلق ريش تحسين نمايند.
و مجمل كلام به قدر حوصلۀ مقام نظر به مضمون خبر صدق اثر كه مولوى در «مثنوى» بر سبيل نظم گفته است:
إنّ شيئا كلّه لا يدرك * * * اعلموا أن كلّه لا يترك [٢]
آن است كه: شبهه در حرمت و مذمّت غنا نيست و حرمتش اجماعى است، بلكه ضرورى است، و شيخ در «خلاف» و ابن ادريس در «سرائر» با جمعى ديگر در تحريم مطلق غنا نقل اجماع نمودهاند [٣] و جمعى مانند محقّق در «شرايع» و علّامه در «تحرير» و «قواعد» و شيخ شهيد ثانى در «شرح لمعه» تصريح به شمول تحريم از براى قرآن و مطلق شعر فرمودهاند [٤] و شهيد اوّل در «دروس» تفسيق مغنّى به قرآن و مستمع و مجوّز آن نموده [٥] و همچنين علّامه در شهادات «تحرير» فرموده [٦].
[١] حجرى: عارضه.
[٢] مثنوى: ٤٤١.
[٣] خلاف شيخ طوسى: ٦/ ٣٠٧ مسأله ٥٥، سرائر ابن ادريس: ٢/ ١٢٠، كشف اللثام: ٢/ ٣٧٣، مجمع الفائده و البرهان: ١٢/ ٣٣٤.
[٤] شرائع الاسلام: ٤/ ١٢٨، تحرير الاحكام: ٢/ ٢٠٩، قواعد الاحكام: ٢/ ٢٣٦، شرح لمعه:
٣/ ٢١٢.
[٥] دروس: ٢/ ١٢٦.
[٦] تحرير الأحكام: ٢/ ٢٠٩.