مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٦٠ - جواب
و معاد؛ آن است كه: مكلّف بداند و اقرار كند كه قيامت بر حق است، و هر مردهاى زنده خواهد شد از براى ثواب و عقاب و حساب و دادن حقّ مردم و رفتن به بهشت، يا دوزخ، و گذشتن از پل صراط كه بر جهنّم كشيده است و از مو باريكتر و از شمشير تيزتر است، و بهشت و دوزخ بر حقّ است و الحال هر دو موجود است.
و دليل بر معاد؛ آيات قرآنى است [١] و اخبار بسيار كه اهل اسلام از حضرت پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) روايت كردهاند [٢] و همچنين اجماع جميع پيغمبران بر حقيقت آن.
سؤال ضيو [٨١٦]:
خوش طبعى كه مشتمل باشد بر دروغ- چنانكه مدار مردم روزگار بر آن است- جايز است يا نه؟
جواب:
احوط ترك است، و نهى از مطلق كذب وارد شده [٣].
سؤال ضيز [٨١٧]:
شوخى و مزاح كردن به عدالت ضرر دارد يا نه؟
جواب:
نه، بلكه سنّت است خصوصا در سفر، مادام كه مشتمل بر دروغ و حرامى نباشد و مستلزم اذيّت ديگرى نشود، چنانكه حضرت پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) و ائمّه (عليهم السلام) و صحابه و علماء مىنمودهاند [٤].
مروى است كه: روزى حضرت پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) با حضرت امير (عليه السلام) خرما مىخوردند و حضرت پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) به پنهانى هستههاى [خرماى] خود را در پيش حضرت امير (عليه السلام) مىگذاشت، و بعد از فراغ ديدند كه بيشتر هسته نزد حضرت امير (عليه السلام) است، پس به حضرت امير (عليه السلام) فرمود: «يا على! انت أكول»
[١] طه (٢٠): ٥٥، حج (٢٢): ٥- ٧، مؤمنون (٢٣): ١٦، روم (٣٠): ١٩ و ٢٠، يس (٣٦): ١٢ و ٥١- ٥٤ و ٧٨- ٨٣، صافات (٣٧): ١٦- ٦٨، غافر (٤٠): ٥٩ و آيات ديگر.
[٢] محجة البيضاء: ٨/ ٢٨٤- ٣٨٩، احياء العلوم: ٤/ ٤٨٥- ٥٤٧.
[٣] كافى: ٢/ ٣٣٨- ٣٤٣ حديث ١- ٢٢، وسائل الشيعة: ١٢/ ٢٤٣ باب ١٣٨.
[٤] بحار الانوار: ١٦/ ٢٩٤- ٢٩٩ حديث ١- ٤.