و امام دوازدهم: امام محمد مهدى صاحب الزمان- (عجّل اللّه تعالى فرجه الشريف)- است كه زنده است تا وقتى كه ظهور كند و عالم را از ظلم و كفر پاك سازد، و از امام زين العابدين تا آخر هر امامى پسر امامى است كه پيش از خودش بوده است.

و دليل بر امامت على بن أبي طالب (عليه السلام) مقدمۀ غدير خمّ است كه سنّى و شيعه روايت كردهاند كه حضرت پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) در غدير خم در حضور أبو بكر و عمر و زياده بر ده هزار كس از صحابه او را خليفه و جانشين خود نموده و جميع حاضرين را به بيعت او امر نمود [١] و اول كسى كه با او بيعت نمود عمر بن خطاب

[١] حديث غدير از احاديثى است كه حتّى اهل سنت هم نتوانستند متواتر بودنش را انكار كنند، و اگر بعضى از اهل تسنن- از شدّت تعصّب- گفتند: اين حديث صحيح نيست؛ تنها خودشان را رسوا و بىآبرو كردهاند؛ و علماى بزرگ اهل تسنن به ياوهگوييهاى آنان پاسخ دادهاند.

مرحوم علامۀ امينى در «الغدير: ١/ ٢٩٤- ٣١٥» اسامى ١٤٣ نفر از بزرگان اهل سنت را ذكر نموده است كه تصريح به صحّت و يا تواتر اين حديث نمودهاند.

و همچنين علّامه مير حامد حسين در «عبقات الانوار»- جلد مخصوص غدير خم، و مترجم و تلخيص كنندۀ عبقات در كتاب «خلاصۀ عبقات الانوار: ٦/ ١١١- ١٢٩»، و مرحوم آية اللّه نجفى مرعشى در پاورقى احقاق الحق: ٢/ ٤٢٣ و ٤٢٤، و نيز مؤلف اين كتاب در كتاب راهبرد اهل سنّت به مسألۀ امامت (سنة الهداية): ١٦٨- ١٧٠؛ اعترافات عدّۀ زيادى از علماى اهل تسنن را بر متواتر بودن اين حديث نقل كردهاند كه ما از ميان همۀ آنها؛ فقط عبارت ذهبى را كه همۀ اهل تسنن قبولش دارند و بسيار هم متعصب است؛ نقل مىكنيم.

ابن كثير در «البداية و النهاية: ٥/ ٢٣٣» مىنويسد: و قد قال شيخنا الحافظ أبو عبد اللّه الذهبي بعد ايراده هذا الحديث- حديث من كنت مولاه فعلي مولاه- ... و صدر الحديث متواتر أتيقّن أن رسول اللّه (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) قاله و أما اللهم وال من والاه فزيادة قويّة الاسناد ... يعني: حافظ أبو عبد اللّه ذهبى بعد از ذكر اين حديث (هر كه من مولاى اويم؛ او را على مولاستى) گفته است كه: يقين دارم كه پيامبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) اين جمله را فرموده است، اما قسمت ذيل حديث كه «خدايا دوست بدار كسى را كه على (عليه السلام) را دوست بدارد» نيز با سندهاى قوى و معتبر نقل شده است.

لازم به تذكر است كه: مرحوم مؤلف كتابى دارد بنام «راهبرد اهل سنت به مسأله امامت» و در آن كتاب با آيات و روايات بسيار زياد امامت حضرت امير المؤمنين (عليه السلام) به اثبات رسانده است.