مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٢٠٧ - جواب
گويد و به سجود رود و هفت موضع را- كه كفهاى دست و زانوها و پيشانى و دو سر انگشت مهين [١] پاهاست- بر زمين قرار دهد و زور بدن را بر آنها اندازد.
و بايد كه محلّ پيشانى زمين باشد، يا از زمين روئيده باشد به شرطى كه به حسب عادت مأكول و ملبوس نباشد و معدن نيز نباشد مثل: طلا و نقره و لعل و ياقوت و فيروزه و درّ و مانند اينها، و مهر بسيار چركين نباشد، و بهتر آن است كه: سر دماغ را نيز بر خاك گذارد و آرنج را به زمين نچسباند [٢] و در سجود بگويد: «اللّهمّ لك سجدت و بك آمنت و لك اسلمت و عليك توكّلت و أنت ربّي سجد وجهي للّذي خلقه و شقّ سمعه و بصره وَ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ* تبارك اللّٰهُ أَحْسَنُ الْخٰالِقِينَ» [٣] پس بگويد: «سبحان ربي الأعلى و بحمده»، سه مرتبه.
پس سر بردارد و درست نشسته تكبير بگويد و بگويد: «أستغفر اللّه ربّي و أتوب إليه» و نشسته تكبير بگويد و به سجود رود، و دعا و ذكر را به نحو اوّل به عمل آورده سر بردارد و درست بنشيند.
پس برخيزد و در اثناى برخاستن بگويد: «بحول اللّه أقوم و أقعد»، پس حمد بخواند و بعد از آن قصد سورۀ معيّنه نموده يك سورۀ تمام بخواند به شرط [٤] سابق، و بعد از آن تكبير بگويد و دستها را در برابر رو بردارد [٥] و كفها را به سوى آسمان بگشايد و قنوت بخواند به هر دعائى كه خواهد، و بهتر آن است
[١] مهين: بزرگترين (فرهنگ معين: ٤/ ٤٤٧٧).
[٢] لازم به يادآورى است كه اين حكم مخصوص مردان است، مراجعه شود به: شرح لمعه: ١/ ٢٧٦، مفتاح الكرامة: ٢/ ٤٤٦.
[٣] كافى: ٣/ ٣٢١ حديث ١، تهذيب الأحكام: ٢/ ٧٩ حديث ٢٩٥، بحار الانوار: ٨٢/ ١٣٧، وسائل الشيعة: ٦/ ٣٣٩ حديث ٨١٢٤.
[٤] ج: طريق.
[٥] ه: با هم بردارد.