معارض ادلّۀ قطعيّه عقليّه و نقليّه است و تأويلش مانند ساير آيات متشابهات و روايات مستصعبات؛ لازم و متحتّم است، و حمل گناه در حديث غدير بر صغاير مكفّره صورتى ندارد [١] زيرا كه: آن اختصاص به عيد و سه روز ندارد و در تأويلش چند احتمال مىرود [٢].

يكى آنكه: مراد اظهار كمال اهتمام به شرافت و احترام اين عيد لازم الإكرام باشد، به اينكه: مؤمنان و شيعيان خاندان بايد كه لا اقل تا سه روز به شكرانۀ اين عيد و اين نعمت عظمى و موهبت كبرى مشغول ذكر و طاعت و عبادات بوده، به اين وسيله گناهى- نه كبيره و نه صغيره- از ايشان سر نزند، نظر به آنكه مزيد شرافت و عظم شأن زمان و مكان موجب تضاعف ثواب و عقاب مىگردد، چنانكه از اخبار فضيلت روز جمعه [٣] و اماكن شريفه [٤] مستفاد مىشود و به تضاعف حسنات و سيّئات زوجات اشرف كائنات [٥] مؤيّد

[١] مرحوم سيد بن طاوس در «اقبال الاعمال: ٤٦٤» قبل از اين روايت روايت ديگرى در رابطه با عيد غدير از امام رضا (عليه السلام) نقل كرده است كه آخر آن روايت چنين است: «و ان مات فى ليلة أو يومه أو بعده إلى مثله من غير ارتكاب كبيرة فأجره على اللّه» يعنى: اگر در شب يا در روز غدير يا بعدش بميرد و مرتكب گناه كبيرهاى نشده باشد؛ پاداشش با خدا است.

ملاحظه مىفرمائيد امام رضا (عليه السلام) تصريح فرمودند كه كسانى مىتوانند اميد نجات داشته باشند كه مرتكب گناهان كبيره نشده باشند. بنابراين معنى آن روايت اين است كه: اميد بخشيده شدن گناهان صغيره در عيد غدير و جمعه بيشتر است.

[٢] مهمترين احتمال در مورد اين گونه احاديث همان است كه مؤلف محترم در كتاب «خيراتيه:

٢/ ٣٥٤» به آن اشاره كردهاند كه: «غلات ... بسيارى از احاديث را وضع كردند كه با آنها اسلام را فساد سازند، و مذهب باطل خود را نصرت دهند». براى توضيح بيشتر مراجعه شود به خيراتيه:

٢/ ٣٤٩- ٣٦٠.

آرى احتمال ساختگى بودن اين گونه احاديث بسيار است. اگر از اين احتمال هم صرف نظر كنيم اين روايت مرسله است يعنى: بىسند نقل شده است و روايت بىسند از نظر شيعه و سنى بىاعتبار است.

[٣] وسائل الشيعة: ٧/ ٣٧٥- ٣٨٢ حديث ٩٦١٨- ٩٦٤٢.

[٤] بحار الانوار: ٩٦/ ٣٨١ و ٣٨٢ حديث ٦- ١٥.

[٥] احزاب (٣٣): ٣٠ و ٣١، تفسير قمّى: ٢/ ١٩٣، تفسير برهان: ٣/ ٣٠٨، تفسير نور الثقلين: ٤/ ٢٦٨.