مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٨٥ - جواب
مىباشد، پس بر شيعيان در اين ايّام سعادت نشان گناهى ننويسند، زيرا كه گناهى نمىكنند، و ننوشتن گناه از قبيل سالبۀ به انتفاء موضوع خواهد بود.
دويم آنكه: شايد اين حديث بر سبيل امتحان و افتتان وارد شده باشد، چنانكه حقّ تعالى در اوّل سورۀ عنكبوت فرموده: أَ حَسِبَ النّٰاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنّٰا وَ هُمْ لٰا يُفْتَنُونَ [١]، و منظور اختبار حال اشرار و اخيار باشد كه با وجود او امر شديده و زواجر اكيده در باب اجتناب از معصيت الهى و ورود اخبار بسيار در بيان شعار و دثار مؤمنان و محبّان خاندان رسالت پناهى كه ولايت و دوستى ايشان جمع نمىشود با معصيت الهى.
و در روايت جابر از حضرت باقر (عليه السلام) چنين مذكور است كه آن حضرت فرمود: «اى جابر آيا اكتفا مىكند [٢] كسى كه شيعهگرى را بر خود مىبندد به همين كه اظهار محبّت ما اهل بيت نمايد؟!! پس به خدا قسم كه نيست شيعۀ ما مگر كسى كه از خدا ترسد و اطاعت خدا كند، و معروف نبودند شيعيان- اى جابر- مگر به تواضع و تخشّع و امانت، و كثرت ذكر خدا و روزه و نماز، و نيكى به والدين و ملاحظۀ همسايگان و فقراء و بيچارگان و قرض داران و يتيمان، و راستگوئى و تلاوت قرآن و نگاه داشتن زبان از مردمان مگر در خير خواهى ايشان ...
اى جابر! آيا بس است مردم را همين كه گويد على (عليه السلام) را دوست مىدارم، و به ولايت او قائلم و بعد از آن كار خير پر نكند و اطاعت خدا كم كند؟! پس اگر گويد كه: رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) را دوست مىدارم و رسول خدا (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) بهتر است از على (عليه السلام) و بعد از اين متابعت نكند طريقۀ پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) را، [و] عمل ننمايد به سنّت او؛ محبّت آن حضرت هيچ نفعى به او نخواهد رسانيد.
[١] عنكبوت (٢٩): ٢.
[٢] ب، ج، ه: مىنمايد.