مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١٧ - مقتل بنیحسن و عدم رضایت حضرت صادق علیهالسّلام به قیام آنها

در منتهی الآمال، جلد ١، صفحه ١٩٩ و ٢٠٠ آورده است که:

«محمّد نفس زکیّه در اوّل ماه رجب سنۀ ١٤٥ در مدینه خروج کرد، و در اواسط رمضان، در أحجار زیت مدینه مقتول شد و مدت ظهور تا مدّت شهادتش دو ماه و هفده روز بود و عمرش ٤٥ سال.»

و در صفحه ٢٠١ و ٢٠٢ آورده است که: «ابراهیم برادر محمّد در غرّه شوّال و به قولی در رمضان سنۀ ١٤٥ در بصره خروج کرد، و سپس به دعوت اهل کوفه به جانب کوفه آمد، و در باخَمْری در ارض طَفّ، شانزده فرسخی کوفه شهید شد؛ و قتل او در روز دوشنبه ذی‌حجّه سنۀ ١٤٥ واقع شد و عمرش ٤٨ سال بود. سر او را منصور امر کرد در زندان هاشمیّه نزد پدرش عبدالله بردند.»

مقتل بنی‌حسن و عدم رضایت حضرت صادق علیهالسّلام به قیام آنها

در اصول کافی، جلد ١، از صفحه ٣٥٨ تا ٣٦٦، در باب «ما یُفصَل به بین دَعوَی المُحِقّ و المُبطِل فی أمر الإمامة» تحت رقم ١٧ روایت مفصّلی است که داستان بنی‌حسن را به طور مفصّل حکایت کرده است. این روایت بسیار جالب و حاوی مطالب تاریخی و مقام امامت حضرت صادق علیهالسّلام و عدم صحّت دعوای عبدالله محض و پسرانش محمّد و ابراهیم را می‌رساند. و از جمله مطالب مُنطوی در آن، این مطالب است:

١. [صفحه ٣٥٨]: «خدیجة بنت عمر بن علیّ بن الحسین بن علیّ بن أبی‌طالب به عبدالله بن ابراهیم بن محمّد جعفری گفت: سَمِعتُ عمّی محمّدَ بن علیّ صلوات الله علیه و هو یقول: ”إنّما تحتاج المرأةُ فی المَأتَمِ إلی النَّوحِ لتَسیلَ دَمعَتُها، و لایَنبغی لها أن تقول هُجرًا؛ فإذا جاء اللّیلُ فلا تُؤذِی الملائکةَ بالنَّوحِ.“»

٢. صفحه ٣٥٩: «محمّد بن عبدالله محض در وقت اختفایش در جبل بِجُهَینه که به آن اشقر می‌گفتند و تا مدینه دو شب راه فاصله داشت، مختفی بود.»