مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٥٩
|
پیر ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت |
آفرین بر نظر پاک خطا پوشش باد[١] |
آری! زشتیها و بدیها و شرور، ناشی از تعیّنات و حدود و قوالب ماهیّات است که از ماست، نه از نور بحت و خیر محض او.
|
هر چه هست از قامت ناساز بیاندام ماست |
||
|
ورنه تشریف تو بر بالای کس کوتاه نیست[٢] |
||
اوست برپا و قائم به قسط بر کانون عدل و داد، چنانکه خودش و فرشتگان عالم علوی و دارندگان علم و درایت که حاملان بینش و فطانتاند، شهادت بر وحدانیّتش دهند که: وی قیام به قسط نموده در جمیع مراحل تکوین، و نزول نور وجود تا به این عالم خاکی که أظلَمُ العَوالِمِ است، و در همگی منازل تشریع و گسترش حکم و قانون، براساس عدل و داد مشی نموده و عَلَم قسط و عدالت را برافراشته است: (شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ وَالْمَلَائِكَةُ وَأُولُو الْعِلْمِ قَائِمًا بِالْقِسْطِ).[٣] هم در سیر نزولی و هبوط بدین جهان، همه سراسر قسط است که: (وَأَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ)؛[٤] و هم در سیر صعودی و عروج بدان عالم که: (وَنَضَعُ الْمَوَازِينَ الْقِسْطَ لِيَوْمِ الْقِيَامَةِ).[٥]
بهبه از این دایرۀ کامله که در آن، تمام سیر اطوار وجود با قسط آمیخته گردیده است، و بهقدری این آمیزش، لطیف و دقیق است که گویی صفت و موصوف یکدگر را فراموش کرده، گهگاه جای خود را به هم میدهند؛ نمیدانیم، آیا این عالم
[١]. حافظ، غزل ١٦٧.
[٢]. حافظ، غزل ٢٨.
[٣]. سوره آلعمران (٣) آیه ١٨: «خداوند و فرشتگان وی و دارندگان علم، شهادت دادهاند که: معبودی جز او نیست درحالیکه قیام به قسط نموده است.»
[٤]. سوره حدید (٥٧) آیه ٢٥: «و ما با آنها کتاب و میزان را فرو فرستادیم تا مردم عدالت را بر پای دارند.»
[٥]. سوره أنبیاء (٢١) آیه ٤٧: «و ما میزانهای داد را برای روز بازپسین قرار میدهیم.»