مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٨ - دربار&#١٧٢٨ زید بن علیِّ بن الحسین شهید

فسَمِعتُه یقول: ”أشْرَکَنی اللهُ فی تلک الدّماءِ؛ مَضَی والله عمّی زیدٌ و أصحابُه شهداءَ مثل ما مضی علیه علیُّ بن أبی‌طالب علیهالسّلام و أصحابُه.“[١]

و من الأخبار ما فی بعضِ المراسیلِ من أنّه: لمّا أقبلَتِ الشِّیعةُ إلیه و بایَعَت معه، خرَج سنةَ إحدی و عشرین و مائة؛ فلمّا صَفَقَتِ[٢] الرَّایةُ علی رأسِه، قال:

”الحمد للّه الّذی أکمل لی دِینَه؛ [والله] إنّی کنتُ أستَحیِی من رسولالله صلّی الله علیه و آله و سلّم أن أرِدَ علیه الحوضَ غدًا و لم آمُر فی أُمّتِه بمعروفٍ و لا أنهَی عن منکرٍ.“[٣]

و در روایت عمر بن متوکّل بن هارون بجلی از پدرش متوکّل بن هارون که یحیی را بعد از قتل پدرش زید ملاقات کرد، آمده است که او گفت:

پدرم گفت:”سمعتُ أبی یُحدِّث عن أبیه الحسینِ بن علیّ علیهالسّلام، قال:

”وَضَعَ رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم یَدَه علی صُلبِی، فقال: یا حسین! یَخرُج مِن صُلبِک رجلٌ یقال‌ له زیدٌ، یُقتَلُ شهیدًا؛ فإذا کان یومُ القیامةِ یتخَطّیٰ هو و أصحابُه رِقابَ النّاس و یَدخُلُ الجنّةَ.

فأحبَبْتُ أن أکون کما وَصَفَنی رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم.“

قال: رَحِمَ اللهُ أبی زیدًا! کان والله أحَدَ المُتَعَبِّدین، قائمٌ لیلُه، صائمٌ نهارُه، مُجاهدٌ فی سبیل الله عزّوجلّ حقَّ جهادِه.

فقلتُ: یا ابنَ رسولِ الله! هکذا یکونُ الإمامُ بهذه الصِّفةِ؟!

فقال: یا عبدالله! إنّ أبی لم یَکُن بإمامٍ، ولکن مِن السَّادةِ الکرامِ و زُهّادِهم، و کان مِن المجاهدین فی سبیلِ الله!

[١]. عیون أخبار الرّضا علیهالسّلام، ج ١، ص ٢٥٢، با قدری اختلاف.

[٢]. خ ‌ل: خفقت.

[٣]. عمدة الطالب، ص ٢٥٦.