«پسر سعد ـبنا به روایت شیخ مفید در ارشادـ چون به سمت کوفه حرکت کرد، جمعی از بنی‌اسد که در غاضریّه منزل داشتند، آمدند و بر حضرت سیّدالشّهدا [علیهالسّلام] و اصحابش نماز گزارده و آنان را دفن کردند؛ حضرت را در محلّی که فعلاً قبر اوست و حضرت علی‌اکبر را در پایین پا، و گودالی کندند در پایین پا و تمام اهلبیت و اصحابش که شهید شده بودند در آن حفیره مدفون کردند بدون آنکه آنها از هم متمایز [بوده] و شناخته [شوند].

و سپس مدفن حضرت أبی‌الفضل علیهالسّلام را ذکر نموده و باز در آخر کلام خود پس از چند ورق فرموده:

”فأمّا أصحاب الحسین رحِمهم الله الّذین قُتِلوا معه فإنّهم دُفِنوا حَولَه؛ و لسنا نُحصّل لهم أجداثًا علی التّحقیق إلّا أنّا لانشکّ أنَّ الحائر محیطٌ بهم، رضی الله عنهم.“[١]

[در مکان قبر حرّ بن یزید ریاحی و خانۀ امیرالمؤمنین در قرب مسجد کوفه]

و امّا قبر حرّ غیر از سیرۀ مستمرّۀ شیعه، سندی به‌دست ‌نیامده که در محلّ معروف فعلی باشد بلکه از کتب مقاتل و اخبار استفاده می‌شود که با بقیّۀ اصحاب و اهل بیت، همه در یک‌جا دفن شدند؛ بلی، شیخ شهید (قدّه) در دروس[٢] پس از

[١]. الارشاد، ج ٢، ص ١٢٥.

[٢]. حقیر دروس را مطالعه نمودم، پس از زیارت حضرت أبی‌عبدالله علیهالسّلام فقط نامی را از حضرت أباالفضل می‌برد و می‌گوید: «ثم یأتی العبّاسَ بن علیّ علیهالسّلام فیَزُوره. و أُمّه أُمّالبنین بنت حزامبن خالدبن ربیعه أخی ‌لبید الشاعر.» ـ انتهی. و ابداً نامی از حرّ نمی‌برد؛ البته دروس حقیر مطبوع است و شاید مطلبی را که فرموده است در دروس خطّی باشد و حین طبع سقط شده باشد.

در سفینة البحار، ج ١، ص ٢٤٠ در لفظ حرّ آورده است که: «قال فی منتهیالمقال: قال السیّد نعمة الله الجزائری التُّستَری فی کتابه الأنوار النُّعمانیّة: ”حدّثنی جماعة من الثِّقاة: أنّ الشّاه إسماعیل لمّا مَلَکَ بغداد أتی إلی مشهد الحسین علیهالسّلام و سمع من بعض النّاس الطّعنَ علی الحرّ، فأتی إلی قبره و أمر بِنَبْشِه فَنبَشوه فرأوه نائمًا کهیئته لمّا قُتِل، و رأوا علی رأسه عِصابةً* مَشدودًا بها رأسُه، فاَراد الشاه ـنوّر *