انبیا که کاروان‌سالار این قافله به سوی نقطۀ اوج، در حرکت به سوی معاد او هستند که: (وَأَنَّ إِلَى رَبِّكَ الْمُنْتَهَى)،[١] در دو مرحلۀ تکوین و تشریع دارای ولایت بوده، و ولایتشان عین حق و قسط و عدالت است.

(كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللَّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ وَأَنْزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ وَمَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلَّا الَّذِينَ أُوتُوهُ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ فَهَدَى اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا لِمَا اخْتَلَفُوا فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ).[٢]

از میان پیامبران، قرآن کریمش را بر پیامبر اکرمش نازل نمود تا با ولایت کلّیه و رؤیت باطنیّه و ادراکات عمیقه و نور موهبتی الهی در بین مردم حکم کند، و آنان را بر راه مستقیم و طریق مستوی به سرمنزل سعادت و فوز و نجاح و نجات تا سرحدّ تمتّع و بهره‌برداری از اقصی درجۀ کمال انسانیّت و فناءِ در انوار قدسیّۀ قاهرۀ نور توحید و جَلَوات ذاتی، رهبری نماید؛ (إِنَّا أَنْزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ).[٣]

[١]. سوره نجم (٥٣) آیه ٤٢: «و حقّاً مُنتهای امر به سوی پروردگار تو می‌باشد.»

[٢]. سوره بقره (٢) آیه ٢١٣: «مردم همگی (در ابتدای امر) اُمّت واحدی بودند (که به سادگی زیست می‌نمودند)؛ پس خداوند پیغمبران را برانگیخت تا بشارت دهنده و ترساننده باشند، و با ایشان کتاب را به حق فرو فرستاد تا در میان مردم در آنچه با هم اختلاف می‌کنند، حکم نمایند. سپس در آن کتاب اختلاف نکردند مگر همان کسانی که پس از آنکه بیّنات (و ادلّۀ روشن خداوندی) به سوی آنها آمده بود، کتاب نیز به آنان داده شده بود. در این حال خداوند آنان را که ایمان آورده بودند دربارۀ آنچه که با هم اختلاف داشتند به حقّ و راستی به اذن و اجازه و لطف خود هدایت نمود. و خداوند هر کس را که بخواهد به سوی صراط مستقیم هدایت می‌نماید.»

[٣]. سوره نساء (٤) آیه ١٠٥: «ما کتاب را به راستی و درستی بر تو فرو فرستادیم تا آنکه به آنچه خداوند به تو نشان داده است در میان مردم حکم کنی!»