مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٠ - از هدی&#١٧٢٨ غدیریّه دو نام&#١٧٢٨ سیاه و سپید

قد صَحّ لَدَیَّ أنَّه مُعتَلُّ

و اللَّعنُ مضاعَفٌ و هذا مهموزُ

داستان پسر هند مگر نشنیدی

که از او و سه کسِ او به پیمبر چه رسید

پدر او دُرِ دندان پیمبر بشکست

مادر او جگر عمّ پیمبر بمکید

خود به ناحق حقّ داماد پیمبر بگرفت

پسر او سر فرزند پیمبر ببرید

بر چنین قوم تو لعنت نکنی شرمت باد

لعن اللهُ یزیدًا و عَلیٰ آلِ یزید

آنکه سُنِّی و مذهبش این است

نیست سُنّی، مُخَرِّب دین است

گر بپرسند از آسمان بالفرض

سائلی: مَن خِیارُ أهل الأرض

از زبان ستاره و انجم

هیچ لفظی نیاید إلاّ هُم

حبّ ایشان دلیل اهل وفاق

بغض ایشان نشان کفر و شقاق

هرزه شود منفعل از قول خویش

مثل وضو ساختن از بول خویش

ریش نجس را چو کنی خاک مال

بیشتر از پیش دهد شرح حال

دون شود از قرب بزرگان خراب

جیفه دهد بوی بد از آفتاب

کانت مودَّة سلمانٍ له نَسَبًا

و لم یکن بین نوحٍ و ابنِهِ رَحِمُ