مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٤٢ - مردم حلب به والی گفتند «مُفتی حلب باید سیّد أبیالمکارم حمزة بن زهر&#١٧٢٨ حسینی باشد»

صعد عُمَرُ المنبرَ و قال: ”ثلاثٌ کُنَّ علی عهد رسولالله صلّی الله علیه و آله و سلّم أنا أنهی عنهنّ و أُحرّمهنّ و أُعاقب علیهنّ، و هی: متعةُ النساء، و متعةُ الحجّ، و حیّ علی خیرالعمل.“

و لعلّ أهلَ السّنّة ترکوه لذلک کما ترکوا المُتعَتَین.»

مردم حلب به والی گفتند: «مُفتی حلب باید سیّد أبی‌المکارم حمزة بن زهرۀ حسینی باشد»

[صفحة ١٤٥]: «و أمّا ابن‌کثیر الشامیّ فقد ذکر: ”أنّ صلاحَ‌الدّین لمّا جاء إلی حَلَب و نزل بظاهرِه، اضطرب والیه[١] و رغَّب أهلَ حَلَب فی حرب صلاح‌الدِّین، فعاهده جمیعُهم فی ذلک ولکن شرطوا علیه أُمورًا، منها: أن یُفوِّض أُمورَ عقودهم و أنکحتِهم إلی الشَّریف الطّاهر أبی‌المکارم حمزة بن زُهرة الحسینیّ، الّذی کان مقتدی شیعة حَلَب؛ فقبِل منهم الوالی جمیعَ تلک الشُّروط، إلّا أنّه لم یدخل صلاحُ‌الدِّین إلی حَلَب بحربٍ، بل دخلها سِلمًا[٢] و لم یَثْنِه[٣] ذلک عن الفتکِ بالشّیعة الفتکِ الذَّریع.“

و لمّا تصرّمتْ حِبالُ الدّولة الأیّوبیة لم یُقضَ التشیّعُ فی حلب کما قُضِی فی مصر، بل بقی رصینَ الأُسّ؛ کما یخبرنا بذلک یاقوتُ الحمویّ فی معجم البلدان، قال فی حلب: ”و الفقهاء یفتون علی مذهب الإمامیّة.“ و قال: ”و عند باب الجنان مشهد علیّ بن أبی‌طالب رضی الله عنه رُئِیَ فیه فی النّوم؛ و داخل باب العراق مسجد غوث فیه حَجَرٌ علیه کتابةٌ زعموا أنّه خطُّ علیِّ بن أبی‌طالب رضی الله عنه؛ و فی غربیّ البلد فی

[١]. کان صاحب حَلَب یومئذ عماد‌الدّین زنکی بن مورود بن عماد‌الدّین زنکی بن اقسنقر؛ کما ذکره أبوالفداء. (تاریخ الشیعة)

[٢]. کان دخول الأیّوبیّ إلی حلب عام ٥٧٩. (تاریخ الشیعة)

[٣]. ثنی، یَثنِی زیدًا عن حاجته: صرفه عنه. (محقّق)