مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٢ - کشتار شیع&#١٧٢٨ کرخ بغداد و آتش زدن قبور ائمّ&#١٧٢٨ کاظمین توسّط حنابله

رؤساء و وزرای شیعه و قبر جعفر پسر أبوجعفر منصور، و قبر الأمیر محمّد بن الرّشید و قبر مادرش زبیدةـ همه را آتش زدند. و آنچه از فضائع و شنائع به بار آوردند، نظیرش در دنیا دیده نشده بود.

و چون فردای آن روز که روز پنجم ماه ربیع الأوَّل بود، باز بدانجا برگشتند و قبر حضرت موسی بن جعفر و محمّد بن علیّ علیهماالسّلام را حفر کردند تا آنکه اجساد آن دو را به مقبرۀ احمد بن حنبل انتقال دهند، اشتباهاً به‌جای موضع این دو قبر، پهلوی این دو قبر را حفر کردند؛ که در این‌ حال نقیب عبّاسییّن: أبوتمَّام، قضیّه را شنید و غیر او از هاشمی‌های سنّی مذهب که از عبّاسییّن بودند، آمدند و از این عمل، آنان را منع کردند.

اهل کرخ نیز به سمت خان الفُقَهاء از حنفی‌ها رفتند و غارت کردند، و مُدرِّس حنفیّه، أباسَعْد سَرَخسی را کُشتند، و آن کاروان‌سرا و خانۀ فقها را آتش زدند، و فتنه از غرب بغداد به جانب شرق آن تجاوز کرد، و کشتار و قتال به اهل باب الطّاق و بازار بَجّ و بازار کفّاشان رسید.

و چون خبر آتش زدن مشهد امامان به نورالدَّولة، دُبَیْس بن مَزْید که حاکم مصر بود رسید، بر او بسیار گران آمد و به شدّت متغیّر شد و به اندرون و سویدای او اثر گذارد؛ چون او و اهل بیت او و سایر شهرهایی که در زیر امر او بودند، از نیل بودند، و آن ناحیه همگی شیعه بودند.

و در این‌صورت در تمام بلاد و شهرهایی که در مصر زیر نفوذ او بود، خطبه را دیگر به نام القائم بأمرالله نخواندند، و چون به نزد او فرستادند و او را عتاب کردند، عذر آورد که اهل مصر و تمام نواحی در حکمرانی او همه شیعه هستند و همۀ ایشان بر ترک خطبه به نام خلیفه اتّفاق کرده‌اند، و او قادر نبوده است بر آنان سخت گیرد، کما اینکه خود خلیفه قادر نبوده است از سفیهانی که چنین أعمالی را به مشهد بجای آورده‌اند جلوگیری کند؛ و پس از آن خطبه را به نام خلیفه خواندند و امر به صورت خود برگشت.»