[مسئله هشتم]: یکی از موارد پیشنهاد این بود که: ایشان اعلامیّه‌های خود را با تاریخ قمری امضا کنند. چون قبلاً ایشان در تمام نوشتجات و نامه‌ها و اعلامیّه‌ها همانند سایر مراجع و فضلاء عظام، فقط با تاریخ قمری پایان مى‌دادند؛ در آن هنگام دیده شد که: در روزنامه‌ها که اعلامیه‌ای از ایشان درج مى‌کنند، تاریخ شمسی مطابق با تاریخ قمری است.

بنده عرض کردم: تاریخ شمسى، تاریخ اسلامی نیست. و به ایشان این معنی را متذکّر شوید!

جناب مرحوم مطهّری ـ رحمة الله علیه ـ قدری مکث کرده و گفتند: ”من به ایشان گفته‌ام که از این به بعد شما باید با تاریخ شمسی امضاء کنید!“

حقیر دیگر دربارۀ این موضوع چیزی نگفتم؛ تا در مشهد مقدّس رضوی که برای اقامت تشرّف حاصل شد، رساله‌ای مستقلّ به نام رساله نوین در بناء اسلام بر سال و ماه قمری تألیف، و اوّلین نسخۀ مطبوع را برای ایشان اهدا نمودم. و البتّه این مطالب بالمناسبة در مجلد ششم از امام شناسى، در تفسیر آیه نسیئ، در ضمن خطبۀ حضرت رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم در حجّة‌الوداع آمده است.

[مسئله نهم]: یکی دیگر از پیشنهادهای حقیر، تغییر شکل و فرم لباس و کلاه افسران نظامی و ژاندارمری و شهربانى، و تغییر علامت‌ها و مدال‌ها و پاگون‌ها و سایر جهات آنها بود؛ که این لباس‌های فعلی عیناً همان لباس‌های آمریکایی و علامات و نشانه‌های آنهاست، و بایستی تغییر کند و با اصول اسلامی منطبق گردد. لباس سرباز و افسر و کلاه و مدال باید صد در صد با موازین اسلام وفق کند.

در آن‌وقت تراشیدن ریش و زدن کراوات برای افسران و درجه‌داران حکم الزامی بود. کراوات همان زنّار است که صلیب است و در فارسی بدان چلیپا گویند؛ و از لباس‌های اختصاصی نصاری است، و پوشیدن آن بر مسلمان حرام است.

البتّه تراشیدن ریش فعلاً الزامی نیست، و کراوات نیز برداشته شده است؛ ولی در شکل و فرم لباس‌ها تغییری حاصل نشده است.

باید دانست که مرحوم مطهّری ـ همان‌طور که ذکر شد ـ به من گفتند: فقط دو سه مورد از این موارد بیست‌گانه را با حضرت آیةالله در میان گذارده بودند! و پس از آن مشرّف به شرف شهادت گشتند.