مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١١ - کلام حضرت در زمان متارک&#١٧٢٨ موقّت به لشگریان که به نزد زنها و فرزندان خود کمتر بروند

بن خبّاب و النّسوةِ و یکتب إلیه بالأمر؛ فلمّا انتهی إلیهم لیُسائلهم خرَجوا إلیه فقتَلوه. فقال النّاسُ: ”یا أمیرالمؤمنین، تَدَعُ هولاء القومَ وَراءَنا یَخلُفوننا فی عِیالنا و أمْوالنا، سِرْ بنا إلیهم، فإذا فرِغنا منهم نهَضنا إلی عَدُوّنا من أهل الشّام.“»[١]

صفحة ١٤٩: «پاورقی (١): و یروی: أنّه لما سمِع علیٌّ نداءَهم: ”لا حکمَ إلّا لِله!“ قال: ”کلمة عادلةٌ یراد بها جَورٌ؛ إنّما یقولون لا إمارةَ، و لابدّ من إمارةٍ برّةً أو فاجرةً.“»

[قسمتی از نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسّلام به اهل عراق]

صفحة ١٥٦:

«فضاربوهم حتّی لقوا اللهَ صابرین محتسبین؛ فوالله لو لم یُصیبوا منهم إلّا رجلًا واحدًا متعمِّدِین لقتله، لحَلَّ لی بذلک قتلُ الجیش کلّه.»[٢]و[٣]

کلام حضرت در زمان متارکۀ موقّت به لشگریان که به نزد زن‌ها و فرزندان خود کمتر بروند

صفحة ١٥٧:

«فأقبلتم حتّی إذا أطلَلتم علی الکوفة؛ أمرتُکم أن تَلزَموا مُعَسکَرَکم و تَضُمُّوا قَواصِیَکم و تتوطَّنوا علی الجهاد، و لا تُکثِروا زیارةَ أولادِکم و نسائکم؛ فإنّ ذلک یُرِقّ قلوبَکم و یَلوِیکم، و إنّ أصحاب الحَرب لایتوجَّدون و لایتوجّعون و لایَسأمون من سَهَرِ لیلهم و لا مِن ظَمَأِ نهارهم و لا من خَمْصِ

[١]. همان، ص ١٢٦.

[٢]. قسمتی از نامۀ امیرالمؤمنین علیهالسّلام به اهل کوفه بعد از جنگ نهروان است. (محقّق)

[٣]. الإمامة و السیاسة، ج ١، ص ١٣٥.