مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٨٥ - ناراحتی امیرالمؤمنین از خروج عایشه و طلحه و زبیر

و لا یَنصِب عَلیَّ إلّا الیقینَ؛ و أیْمُ اللهِ ما أُبالی إذا قصُر عَلیَّ سیفُه، ما طال عَلیَّ من لسانِه.“

فقال الرّجل: ”إذا أطال اللهُ [علیک] لِسانَه طال سیفُه.“ قال مروان: ”کَلّا إنّ اللِّسان أدَبٌ، و السَّیْف حَکَمٌ.“»[١]

جواب امیرالمؤمنین علیهالسّلام نامۀ عقیل را

[الإمامة و السّیاسة، مجلّد ١] صفحة ٥٥:‌[٢]

«”فإنّ قریشًا قد اجتمعت علی حَربِ أخیک، اجتماعَها علی رسولالله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم قبل الیوم، و جهلوا حقّی و جحَدوا فَضْلی، و نصَبوا لی الحَربَ، و جَدُّوا فی إطفاءِ نور الله. اللّهم فاجْزِ قریشًا عنّی بفِعالها، فقد قطَعَت رَحِمی.“»[٣]

صفحة ٥٦: «”و ما أکرَه الموتَ علی الحقّ لأنّ الخیرَ کلَّه بعد الموت، لمَن عقَل و دعا إلی الحقّ؛ و امّا ما عَرَضتَ به مِن مَسیرک إلیّ ببَنیک و بنی أبیک، فلا حاجة لی فی ذلک، فَذَرْهم راشدًا مهدیًّا. فوالله ما أُحِبّ أن تَهلِکوا معی إن هَلَکتُ، و أنا کما قال أخو بنی‌سلیم:

[ناراحتی امیرالمؤمنین از خروج عایشه و طلحه و زبیر]

صفحة ٦٢: «فلمّا قَدِمَ علی علیٍّ کتابُه[٥] غَمَّه ذلک، و أعظمه النّاسُ و سَقَطَ فی

[١]. الإمامة و السیاسة، ج ١، ص ٥٢.

[٢]. مقداری از جواب امیرالمؤمنین است در مکتوبی در پاسخ نامۀ برادرشان عقیل.

[٣]. الإمامة و السیاسة، ج ١، ص ٥٤.

[٤]. همان، ص ٥٤.

[٥]. نامۀ قثم ‌بن عبّاس است به حضرت امیرالمؤمنین علیهالسّلام که: طلحه و زبیر و عایشه به مکّه گریختند.