مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٥ - مقدّم&#١٧٢٨ حقیر بر دو طغرا، مکتوب امیر بخارا و امیر خراسان

من آرائه، و کنتُ ـ قبل أن نلتقیـ انتقدتُه فی بعض مؤلَّفاته و رددتُ علیه بمقالٍ مطوّل و مفصّل، و کان حین یقدّمنی لمعارفه یقول: هذا الّذی ردَّ علیّ و انتقدنی.

و بالختام یکفی أن نتذکّر ما کتَبه الأقلامُ المأجورة عن الشّیعه و التشیّع لنکبّر و نقدّر الشّیخَ أبازهرة فی کتابه الإمام الصّادق.»[١]و[٢]

مقدّمۀ حقیر بر دو طغرا، مکتوب امیر بخارا و امیر خراسان

بسم الله الرّحمن الرّحیم

و صلّی الله علی محمّد و آله الطّاهرین

و لعنةُ الله علی أعدائهم أجمعین

دل‌انگیزترین نسیمی که سحرگاهان از مقام وحدت حضرت ربوبیّت بر غنچه‌های پر ژالۀ بوستان جمال در وزش آید، و بلبلان دل‌سوختۀ شب‌زنده‌دار را به امید شکفتن گل عرفان به ترنّم آورد، روح محبّت و عشق است که از أعرافِ مُهَیمِن بر بهشت و دوزخ در سرچشمۀ کوثر، زیر پای امام الموحّدین امیرالمؤمنین علیه أفضل الصّلوات و أتمّ التحیّات جاری می‌گردد تا دل‌های موالیان و عاشقان منهاج او را علم و یقین، بصیرت و بینایی، تلقّی و شنوایی، فکر و تدبیر، صبر و شکیبایی، رحمت و کرامت، وفا و صفا، ایثار و سخا، لطف و مودّت، کرامت فرماید.

و طبعاً محرومان نقطۀ خلاف را جز تهی‌دستی و سبک‌وزنی، و خشونت و خشکی، و صلابت و سرسختی، و حماقت و نادانی، و محرومیت و تشنگی از فیضان آب زلال و گوارای ولایت، مادّۀ اوّلیّه و زیر بنای وجودشان نخواهد بود.

جزوه‌ای را که ملاحظه می‌فرمایید دو طغرا مکتوبی است که میان امیر اهل

[١]. الشّیعة فی المیزان، ص ٢٠٦.

[٢]. جنگ ٢٣، ص ٥٣.