مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٤٧ - از هدی&#١٧٢٨ غدیریّه دو نام&#١٧٢٨ سیاه و سپید

با کوه هم‌زبان چو شوی بشنوی جواب

آن را که گفته‌ای چه خطا است و چه صواب

سزای صلح صلح و جنگ جنگ است

کلوخ انداز را پاداش سنگ است

هر کس که مرا گفت نکو خود نیکو است

و آن کس که بدم گفت بدی سیرت اوست

حال متکلّم از کلامش پیداست

از کوزه همان برون تراود که در اوست

ز پنج چیز تعجّب کنند اهل خرد

که از تصوّر آن بی‌حضور گردد دل

لگد زدن ز سگ و گربه، و گزیدن گاو

ز میش نیش، و ز خر شاخ، و امر از سافل

از خارجی مدار دمِ تیغِ کین دریغ

یا دم ز دوستی شه اولیا مزن

انگشت بر کف تو از آن پنج آفرید

یعنی که جز به دامن آل عبا مزن

هر کس که جرعه‌نوش می حبّ حیدر است

مهر علی به طینت پاکش مخمّر است