مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٤٠ - بیعت گرفتن معاویه از افراد سرشناس مدینه برای خلافت یزید

إنّ أمرَ یزید قضاءٌ من القضاء، و لیس للعباد الخِیَرَةُ مِن أمرهم.“»[١]

ملاقات معاویه با حضرت امام حسین علیهالسّلام در مدینه و فراخوان حضرت را برای قبول بیعت یزید و جواب حضرت

صفحة ١٨٧: «[قال الحسین علیهالسّلام لمعاویة]: ”و ذکرتَ قیادةَ الرّجلِ القومَ بعهد رسولالله صلّی الله علیه (و آله) و سلّم و تأمیرَه له، و قد کان ذلک و لعمرو بن العاص یومئذٍ فضیلةٌ بصحبة الرّسول و بیعتِه له، و ما صار ـلعَمْرُ اللهِـ یومئذٍ مبعثهم حتّی أنِفَ القومُ إمرَتَه و کرهوا تقدیمَه و عدوا علیه أفعاله، فقال صلّی الله علیه (و آله) و سلّم:

لاجَرَمَ مَعْشر المهاجرین، لا یُعمِل علیکم بعد الیوم غیری.

فکیف تحتجّ بالمنسوخ مِن فعل الرَّسول فی أوکد الأحکام و أولاها بالمجمع علیه من الصّواب؟!“»[٢]

[بیعت گرفتن معاویه از افراد سرشناس مدینه برای خلافت یزید]

صفحة ١٨٧: «[قال معاویة لعبدالله بن عمر]: ”و إنّی أُحذّرک أنْ تشقّ عَصا المسلمین و تَسعی فی تفریق مَلَئِهم و أنْ تَسفکَ دماءَهم؛ و إنّ أمرَ یزید قد کان قضاءً من القضاء، و لیس للعباد خِیَرَةٌ من أمرهم، و قد وکّد النّاسُ بیعتَهم فی أعناقهم، و أعطَوا علی ذلک عُهودَهم و مواثیقهم.“ ثمّ سکت.»[٣]

صفحة ١٨٩: «[فقال معاویة لأباعبدالله الحسین علیهالسّلام]: ”و أمّا أبوک، فقد حاکم أباه إلی الله، فقضی لأبیه علی أبیک.“

[١]. الإمامة و السیاسة، ج ١، ص ١٥٨.

[٢]. همان، ص ١٦١.

[٣]. همان.