مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٠٤ - شعر مؤیَّد دربار&#١٧٢٨ تأسّف بر شکافته شدن قبور أئمّ&#١٧٢٨ کاظمین علیهماالسّلام

نزدیک قبر احمد بن حنبل دفن کنند، که در این حال نقیب رسید و مردم رسیدند و آنها را از این عمل منع کردند“ـ الخ.

و این قصّه را مختصراً در شذرات الذّهب، جلد ٣، صفحه ٢٧٠، ابن‌عماد آورده است و ابن‌کثیر در تاریخ خود، جلد ١٢، صفحه ٦٢ نیز آورده است.»

اقول: و در همین سنه بود که شیخ طوسی ـرضوان الله علیهـ به نجف اشرف رهسپار شد. چون محلّ توطّن شیخ همچون استادش سیّد مرتضی در کرخ بغداد بود؛ و لیکن چون رئیس الرّؤساء وزیر القائم بالله که مرد خبیث و زشت‌فطرتی بود، یکی از رؤسای شیعه را که أبی‌عبدالله بن جلاّب بود کشت و قصد داشت شیخ را نیز بکشد، شیخ از بغداد به نجف گریخت، و خانۀ شیخ را غارت کردند و کتابخانۀ او را آتش زدند.

نجف در آن اوان، شهر رسمی نبود و لیکن به واسطۀ هجرت شیخ در سنۀ ٤٤٣ تا ٤٦٠ که شیخ رحلت کرد، کم‌کم مرکز تعلیم و تدریس شد و سپس طلاّب و فضلا بدانجا روی آوردند، و تا زمان ما که قریب یک‌هزار سال می‌گذرد، از حلّه و نجف بزرگانی برخاسته‌اند.

گویا دعای سیّد در شعر خود که می‌گفت:

ـ و ما در صفحه ٢١٢ از همین مجموعه[١] آوردیم ـ دربارۀ شاگردش مستجاب شد. و شیخ طوسی در نجف توطّن کرد و در همان‌جا هم در منزل خود که در ضلع شمالی خارج از صحن مطهّر واقع است، به خاک سپرده شد. تولّد شیخ در ٣٨٥ و وفاتش در ٤٦٠ بوده است؛ رحمة الله علیه رحمة‌ً واسعة‌ً.

شعر مؤیَّد دربارۀ تأسّف بر شکافته شدن قبور أئمّۀ کاظمین علیهماالسّلام

حال که تاریخ فتنۀ حنبلی‌ها در بغداد و کشتار شیعیان و احراق قبور ائمّه بیان شد، سزاوار است بعضی از ابیات شعر مؤیَّد را در این‌باره بیاوریم:

[١]. جنگ ١٥، ص ٢١٢؛ که این بخش از جنگ در مطلع انوار، ج ٣، ص ٢٠٨ به طبع رسیده است.