مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١٠ - قتل بنیحسن در مَحبَس منصور

دعوت کرد، و همین‌که در مجلس او وارد شد، فَتْکاً او را کشت. و قتل او در صفحه ٤٨٨ از جلد ٧ تاریخ طبری [آمده] است.[١]

و در [تاریخ طبری، جلد ٧] صفحه ٥٠٠ گفته است:

«و فی هذه السِّنَة سار عبدُ‌الرّحمن بن معاویة بن هشام بن عبدالملک بن مروان إلی الأندلس، فملَّکَه أهلُها أمْرَهم، فوُلدُه وُلاتُها إلی الیوم.

و فیها وسَّع أبو‌جعفر المسجدَ الحرام.»[٢]

در صفحه ٥٢٢ و ٥٢٣ وارد است که در سنۀ ١٤٠ منصور دوانیقی حج کرد، و در همان سفر که در مدینه آمد، عبدالله محض را به محبس انداخت.[٣]

قتل بنی‌حسن در مَحبَس منصور

و در صفحه ٥٣٧ گوید: «[قال عبدالله بن عمران بن أبی‌مروة]: أمَر أبوجعفر ریاحًا[٤]و[٥] بأخذِ بنی‌حسن، و وجّه فی ذلک أباالأزهر المهریّ.

[١]. تاریخ الطبری، ج ٦، ص ١٣٨.

[٢]. همان، ص١٤٤.

[٣]. در النزّاع و التّخاصم بین بنی‌أُمیّه و بنی‌هاشم، تألیف مقریزیّ، در ص ٥٣ تا ص ٥٥ دربارۀ خصوص کیفیّت ظلم منصور به بنی‌الحسن مطالبی است.

[٤]. ریاح بن عثمان مُرّی، والی مدینه بود از جانب منصور.

[٥]. مستشار عبدالحلیم جندی در کتاب الامام جعفر الصّادق، ص ١٢٤ و ١٢٥، ضبط ریاح بن عثمان را «رباح» با باء موحّدة آورده است و گوید: «و فی إمرَتِه (یعنی در زمان إمارت رباح بن عثمان بر مدینه) اقتحم الجُند منازلَ أهل البیت فأخرجوا منها رجالَهُم إلی السُّجون و مرّت مَواکِبُ أهلالبیت فی شوارع المدینة و هم فی الأصفاد، هَزَلَهم العذابُ و الأیّامُ الشِّداد، ثمّ سیقوا إلی الکوفة لِیُودَعوا السّجنَ حیثُ حُبِسوا ـکما یقول المسعودی فی مُروج الذَّهبـ فی سِردابٍ تحت الأرض، لایعرِفون الّلیلَ من النّهار حتّی مات أکثرُهم؛ ثمّ خَرَّ علیهم، لیَموت تحتَ أنقاضِه الأحیاءُ منهم. و یُدفَن الذین سَبقوهم إلی الموت دون أن یَعنی بهم أحَدٌ.»