مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥٦ - اشعاری در مدح امام زمان علیهالسّلام

ای سیّد ما سلام بر تو

وی روح‌فزا سلام بر تو

ای سیدۀ نساء را پور

وی ظلمت این زمانه را نور

ای عبد تمام حق تعالی

وی صابر صرف در بلایا

ای از من و ما به کل رهیده

در عالم هوهوی خلیده

ای از قفس حدود رسته

در ملک خلود خوش نشسته

لال است زبانم از ستودن

وصف تو نمی‌توان نمودن

وصفی که نماید از تو محدود

وصفی است که هست ردّ و مردود

بهتر که دگر بگویم از دل

زان دل که چنین نشسته در گل

ای راحت جانِ خستۀ من

آرام دل شکستۀ من

ای یاد تو مایۀ سکینه

در وادی عشق بی‌قرینه

آن روز که خدمتت رسیدم

عشق تو به نقد جان خریدم

آن لحظه که در برت نشستم

پیمان وفا ز قلب بستم

الحق که دلم اسیر گردید

از غیر تو زود سیر گردید

اکنون که ز حال دل فکارم

آن آتش عشق جمله دادم

عشق است و دلی خزینۀ خون

عشق است و غمی ز حصر بیرون

عشق است و تنی ز غصّه رنجور

عشق است و سری هماره پرشور

این موهبتی که عشق باقی است

بی‌شک ز توجّهات ساقی است

ورنه منِ پست و بی‌نشانه

کی لایق عشق آن یگانه

الحال سخن ز بینوایی است

از بی‌هنری و بی‌وفایی است

هر چند که رنج‌ها کشیدی

زین خام بجز جفا ندیدی

شرمنده‌ام از رخت نگارا

از بهر خدا ببخش ما را

القصه فتاده در دل ادبار

رحمی بنما بر این دل زار

پیمانه تهی و من خمارم

هم بسته و خسته و فکارم