مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٧٤ - اعتراض عبدالله بن مرزوق به منصور دوانیقی در انحصار طواف برای خود
الشّام و الحجاز و الخراسان و مصر و الیمن، ثار علیه عیسی بن زید بن علیّبن الحسین بن علیّ بن أبیطالب، فقاتله فیما بین الکوفة و بغداد، و لقیه فی جُموعٍ کثیرة نحوًا مِن عشرین و مائة ألف. فأقام أیّامًا یُقاتله فی کلّ یوم، حتّی همّ أبوجعفر بالهزیمة و رکب فرسَه لیَهرُب؛ ثمّ جعل یُشجّع أصحابَه و یَعِدهم بالعطایا الواسعة و الصّلاتِ الجزیلة، فقاتلوا. ثمّ إنّ أباجعفر غلبتْه عیناه و هو علی فَرَسِه، فرأی فی نومه أنّه یَمُدّ یدَیه و رجلَیه علی الأرض، فاستیقظ و دعا عَبّارًا کان معه، فأخبَره بما رأی، فقال له: ”أبشِرْ یا أمیرالمؤمنین! فإنّ سُلطانک ثابتٌ، و سَیَلیه بعدک جماعةٌ مِن وُلدک، و هذا الرّجل منهزمٌ.“ فما کان بأسرَعَ مِن أن نظَر إلی عیسی بن زید منهزمًا.»[١]
اعتراض عبدالله بن مرزوق به منصور دوانیقی در انحصار طواف برای خود
صفحة ١٧٦: «اجتماع أبیجعفر مع عبدالله بن مرزوق:
(قال:) و ذکروا أنّ أباجعفر المنصور، أمیر المؤمنین، لمّا حجّ و دخَل فی الطّواف بالبیت الحرام، أمر بالنّاس فنَحُوا عن البیت، ثمّ طاف أسبوعَه. فوثب إلیه عبدالله بن مرزوق و قال: مَن جرّأک علی هذا؟!
فلبَّبه بردائه و هَزَّه. ثمّ قال له: مَن جعلک أحقَّ بهذا البیت من النّاس؟! تَحُول بینه و بینهم و تُنحِّیهم عنه؟!
فنظر أبوجعفر فی وجهه فعرفه، فقال: عبدُالله بن مرزوق؟ قال: نعم.
فقال: مَن جرّأک علی هذا؟! و مَن أقدمک علیه؟! فقال عبدُالله بن مرزوق: و ما تصنع بی؟! بیدک ضَرٌّ أو نفعٌ؟! والله ما أخاف ضَرَّک و لا أرجو نفعَک حتّی یکون اللهُ عزّوجلّ یَأذَن لک فیه، و یُلهِمک إلی فعله.
[١]. همان، ص ١٣٦.