مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٧٢ - نام&#١٧٢٨ ابومسلم خراسانی به منصور دوانیقی و شکایت او از برادرش که به عنوان امام او را پذیرفت و امّا او خیانت کرد

و واسینا، فحَسَدتَ و بغَیتَ؟! و قد رأیتُ تعطّفًا علیک و صلةً لرَحِمِک، أن أحبسک حبسًا رفیقًا حتّی تُؤدَّب نفسُک و یبدو نَدَمُک.

ثم أمر فبُنِی له بیتٌ جُعل أساسُه قِطعَ المِلح، فحبسه فیه. فلمّا کان بعد أیّام أرسل الماءَ حول البیت فَذاب المِلحُ و سقط البیتُ علیه، فمات فیه.

و ردّ أبامسلم إلی عمله بخراسان فأقام فیها بقیّةَ عامه، ثمّ أخرج أبوالعبّاس أباجعفر والیًا علی الموسم، و خرج أبومسلم أیضا حاجًّا مِن خراسان.“»[١]

[اشعار ابن‌هبیره در هنگام جنگ]

صفحة ١٥١: «و یقول:

نامۀ ابومسلم خراسانی به منصور دوانیقی و شکایت او از برادرش که به عنوان امام او را پذیرفت و امّا او خیانت کرد

صفحة ١٥٩: «کتاب أبی‌مسلم إلی أبی‌جعفر، و قد همّ أن یخلع و یخالف:

(قال:) و ذکروا أن أبامسلم لمّا رجع مِن عند أبی‌العبّاس، و قد قیل له بالعراق: ”إنّ القوم أرادوک لولا توقّعوا ممّن معک مِن أهل خراسان.“ فلمّا کان فی بعض الطّریق، کتَب إلی أبی‌جعفر: ”أمّا بعد، فإنّی کنتُ اتّخذتُ أخاک إمامًا و دلیلًا علی ما افترض الله علی خَلقه، و کان فی محلّه مِن العِلم و قرابتِه مِن رسولالله صلّی الله علیه

[١]. الإمامة و السیاسة، ج ٢، ص ١٢٤.

[٢]. همان، ص ١٢٥.