مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٥٨ - دار آویختن سلیمان، موسی بن نصیر را با آن سوابق ممتده و جنگهای عالمگیر در فتوحات اسلام

عبدالملک و غیره أعرَضَ سعیدٌ عنه بوجهه. فلمّا فطن هِشامٌ لذلک، أمَر حَرَسِیًّا یَحصِب[١] وجهَ سعیدٍ إذا تحوّل عنه، ففعَل ذلک به، فقال سعیدٌ: ”إنّما هی ثلاثٌ!“ و أشار بیده. قال: فما مرّ به إلّا ثلاثة أشهر حتّی عُزل هِشام.»[٢]

صفحة ٥٨: «”و تنکر للصدیق و القریب، و اسمع للبعید. و أُوصِیک بالحجّاج خیرًا؛ فإنّه هو الّذی وطأ لکم المنابرَ و کفاکم، تقحّم تلک الجرائم.“»[٣]

ولید در لحظه مرگ عبدالملک برای آنکه تابوت کج و راست نرود، تمام خانه‌های میان خانه و قبرش را با خاک یکسان کرد

صفحة ٥٨: «ثمّ دعا النّاسَ إلی البیعة، فلم یختلف علیه أحدٌ. ثمّ کان أوّلُ ما ظهَر مِن أمره و تبیّن مِن حکمه أن أمَر بهَدمِ کلّ دارٍ و منزل مِن دار عبدالملک إلی قبره؛ فهُدِمَت من ساعتها و سُوِّیَت بالأرض، لئلّا یُعرَج بسریرِ عبدالملک یمینًا و شِمالًا، و لیکون النُّهوض به إلی حُفرتِه تلقاءَ منزله!»[٤]

دار آویختن سلیمان، موسی بن نصیر را با آن سوابق ممتده و جنگ‌های عالم‌گیر در فتوحات اسلام

[الإمامة و السیاسة، مجلّد ٢] صفحة ٩١:

«قالوا: لمّا استُخلف سلیمانُ بعد أخیه الولیدِ، فکان أحنَقَ النّاس علی الحجّاج و

[١]. أقرب الموارد: «حصَبه یحصِبه: رماه بالحصباء؛ هذا أصله، ثمّ کثر حتّی استُعمل فی کلّ رَمْیٍ.»

[٢]. الإمامة و السیاسة، ج ٢، ص ٤٤.

[٣]. کلامی است که عبدالملک بن مروان به پسرش ولید در وقت موتش می‌گوید و او را سفارش به إبقاءِ حجّاج می‌کند. (علاّمه طهرانی، قدّس سرّه)

[٤]. الإمامة و السیاسة، ج ٢، ص ٤٧.