مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٠٤ - بحث ابنطاووس دربار&#١٧٢٨ بنیالحسن

و لولا ذلک لما کان أصحابُ رسولالله صلّی الله علیه و آله یَدعُون علی من ظَلَمَهم بِطولِ العُمُرِ و صِحَّةِ البَدَن و کَثرةِ المال و الوَلَدِ.

و لولا ذلک ما بَلَغنا أنَّ رسولَ الله صلّی الله علیه و آله کان إذا حَضَّ[١] رُجَلًا بالتّرَحُّم علیه و الإستغفار استُشْهِدَ.

فعلیکم یا عمِّ و ابنَ عمِّ و بَنی عُمومَتی و إخوَتی بالصَّبرِ و الرِّضا و التَّسلیمِ و التَّفویضِ إلی الله جلَّ و عزَّ، و الرِّضا و الصَّبرِ علی قضائِه و التمسُّکِ بطاعتِه و النُّزولِ عندَ أمره. أفرَغَ اللهُ علینا و علیکم الصَّبرَ و خَتَمَ لنا و لکم بالأجرِ و السَّعادةِ، و أنقَذَکم و إیّانا مِن کلِّ هَلَکَةٍ؛ بحَولِه و قُوَّتِه، إنَّه سمیعٌ قریبٌ. و صلّی الله علی صَفوَتِه من خَلقِه محمّدٍ النَّبیِّ و أهلِ بَیتِه.»[٢]

بحث ابن‌طاووس دربارۀ بنی‌الحسن

و سپس فرموده است: «این نامۀ تعزیت از اصل صحیح، به خطّ محمّد بن علیّ بن مَهْجناب بزّاز، در تاریخ صفر ٤٤٨ آورده شده است، و در آن عبدالله بن حسن را به عبد صالح نام برده و این دالّ است برآنکه زندانیان از بنی‌الحسن که محمول به محبس کوفه شده‌اند، در نزد مولانا الصادق علیهالسّلام معذور و ممدوح و مظلوم و به محبّت او عارف بوده‌اند.»

و سپس فرموده است: «أقول: وقد یوجد فی الکتب أنَّهم کانوا للصّادِقَینِ علیهمالسّلام مُفارقَین؛ و ذلک مُحتَمِل للتَّقیَّة لئلّا یُنسَبَ إظهارهُم لِإنکارِ المُنکَر إلی الأئمَّة الطّاهرین.» و شاهد بر این معنا خبری را از خلاّد بن عمیر کندی: مولا آل حُجر بن عدیّ، آورده است که:

[١]. خ ل: خصّ.

[٢]. جنگ ١٥، ص ١٧٧.