مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٩٣ - هفدهم برگرداندن زندگی سَرَف و هذر و إتراف را به زندگی سالم و ساده

موضوعات مستنبطه می‌باشد که عرف عام را برای تشخیص آن راهی نیست. بر عهدۀ فقیه است که در مادّۀ اصلی و ترکیبات آنها و اشباه آنها تحقیق و تفحّص به عمل آورد، و صلاح و فساد آنها را از جهت فرد و اجتماع و اقتصاد و بهداشت در نظر بگیرد، و حکم به جواز و یا عدم جواز بنماید.

امروزه مرسوم است که مردم اجناس خود را از خوراکی و پوشاکی در پاکت‌ها و کیسه‌های نایلونی و غیره می‌گیرند و پس از مصرف، تمام آنها را دور می‌ریزند؛ این اتلاف عظیم و ضرر مالی است.

یکی از معلّمین زبان آلمانی ما در مدرسه می‌گفت:

«اینک که هیتلر بر سر کار است، در تمام کشور آلمان شکلات‌هایی را که در زرورق قلعی می‌پیچند، مردم پس از استعمال آن ورق‌های قلعی را جمع می‌کنند و مجاناً به کارخانه برمی‌گردانند! و از این راه فقط در سال، هزاران تن قلع خالص عائد آن کشور می‌شود و از تبذیر جلوگیری می‌گردد و اقتصاد آن کشور براساس موقعیّت فعلی خود که بر علیه دشمنان خود قیام کرده است محفوظ می‌ماند.»

از این قبیل نمونه‌ها در کشور آلمان موارد بسیاری را برای ما بهشمار آورد که حقیقتاً مورد تعجّب بود.

عمارت و ساختمان‌ها باید طبق موازین شرعی، دارای بیرونی و اندرونی جداگانه برای حفظ و آسایش مخدّرات، و در عین حال حائز بهداشت کامل و نور و آفتاب و دارای فضا و هوا باشد. زندگی در آپارتمان‌های بلند و اسکان خانواده‌ها را در آنجا موجب ربط و ارتباط‌های قهری نامشروع، ولاتُجالِسوهُنَّفیالغُرَف،[١] و موجب مرض به واسطۀ نداشتن فضا و هوا و آفتاب می‌شود، و مردم هم طبعاً آن

[١]. من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ٣٧٤:

«قال أبوعبدالله علیهالسّلام: ”لا تُنزلوا النّساء الغُرَفَ و لا تُعلِّموهنَّ الکتابة و لا تُعلِّموهنَّ سورة یوسف و علِّموهنَّ المِغزَلَ و سورةَ النّور.“» (محقّق)