مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٦٥ - سلطان محمّد الجایتو به مسجد آمد و مردم را امر به صلوات نمود

بنی‌العبّاس، و بعد حلول الإمام الرّضا علیه الصّلاة و السّلام فی خراسان و ما بعد ذلک لأوانٍ. و انتشر فی الرّابع و الخامس أیّام آل بُوَیه، و تراجع القَهقَری أیّامًا فی عهد السّلاجقة، و اتّسع نِطاقُه فی عهد المغول و ما بعده من القرن السّابع (من الهجرة النبویّة صلّی الله علیه و آله و سلّم) إلی أن وثَب الشّاه‌إسماعیل فی أوائِل القرن العاشر، و ما عمّ التشیّعُ بلادَ فارسَ إلّا فی هذا القرن.

و ما زال فیها حتّی الیومَ من السنّة قومٌ من الأکراد فی سنة و من العرب فی عربستان، و قد یوجد فی غیرهما.

تشیّع از زمان رسولالله است، و مجرای آن را از زمان صفویّه شمردن، عین هذیان‌گویی است

إذا تجلّت لک هذه الحقیقةُ مدعومةً بالبرهان و الوجدانِ عرفتَ أنّ الفُرس هی الّتی اعتنقت التشیّعَ و ما عمّ بلادَها إلّا بعد قرونٍ جمّة، لا أنّ التشیّع أُخِذ عن فارسَ. أتری: یصحّ أن یکون ما نبَغ فی عهد الرِّسالة و جَریٰ فی عروق صَفوَةِ الصّحابة، یکون مستقاه مشی القَهقَری من القرن العاشر! رحماک ربّی، ما هذا الخَطَلُ و البُهتان! بلی، إنّ العناد و الإصرار علی الخلاف لیُوقعان المرءَ من حیث یَدری و لا یَدری فی إنکار الشّمس و هی ضاحیةٌ و العَمی عن نور القمر لیلةَ البدر! و ما نقصد من هذا القول إلّا تنبیهَ أهل البصائر و رُوّادِ الحقّ إلی التماس الحقائق من جَدَدِ السّبیل دون مُلتَوَیات المَفاوز الّتی تَبعُد بک عن القصد، بل تُوقِعک فی الطِّویِّ البعیدة، و هل هو إلّا العَطَبُ.»[١]

سلطان محمّد الجایتو به مسجد آمد و مردم را امر به صلوات نمود

کتاب قابوس‌نامه، تألیف: عنصر‌المعالی کاووس بن اسکندر، طبع حجری، رسالۀ اندرزنامۀ امیر صاحبقران امیر تیمور، صفحه ٦٢، در سرمایۀ هفتم:

«الجایتو، سلطان ارغون‌خان است که ملقّب به سلطان محمّد خدابنده است

[١]. جنگ ٢٠، ص ٣٧١.