مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٤١ - رسیدن خبر مرگ معاویه به مکّه و به ابنعبّاس در مسجد الحرام و کلمات ابنعبّاس در این واقعه

فقال الحسین: ”حَسبُک جَهلُک، آثرتَ العاجلَ علی الآجل.“

فقال معاویة: ”و أمّا ما ذکرتَ من أنّک خیرٌ من یزید نفسًا، فیزید والله خیرٌ لأُمّة محمّدٍ منک.“»[١]

صفحة ١٩١: «[قال معاویة لسعید بن عثمان]: ”و أمّا أن أکونَ نلتُ ما أنا فیه بأبیک، فإنّما هو المُلک یؤتیه الله من یشاء. قُتِل أبوک ـرحمه اللهـ فتواکلتْه بنو العاصی و قامت فیه بنو حرب، فنحن أعظَمُ بذلک مِنَّةً علیک.“»[٢]

صفحة ١٩٢: «(قال:) و ذکروا أنّه لم یکن أحدٌ أحبَّ إلی معاویة أن یلقاه من أبی‌الطُّفَیل الکَنانِیِّ؛ و هو عامر بن واثلة، و کان فارسَ أهل صفّین، و شاعرُهم، و کان من أخصّ النّاس بعلیٍّ کرَّم الله وجهه.»[٣]

صفحة ١٩٧: «[قال معاویة]: ”فإنّ کَونَ ما هو کائنٌ لابدّ منه و لا محیصَ عنه و لا خِیَرَةَ فیه للعباد، و الأقدار غالبة، و ما سبق فی علم الله لابدّ جار فیه؛ فانْصرِفا فی عافیةٍ، ثمّ تعودان إلینا فیه، و تأخذان إن شاء الله رضانا.“»[٤]و[٥]

رسیدن خبر مرگ معاویه به مکّه و به ابن‌عبّاس در مسجد الحرام و کلمات ابن‌عبّاس در این واقعه

صفحة ٢٠٢: «(قال:) و ذکروا أنّ عتبةَ بن مسعود قال: ”مرّ بنا نَعْیُ معاویة بن أبی‌سُفیان و نحن بالمسجد الحرام.“ قال: ”فقُمنا فأتینا ابنَ‌عبّاس، فوجدناه جالسًا قد

[١]. همان، ص ١٦٢.

[٢]. همان، ص ١٦٤.

[٣]. همان، ص ١٦٥.

[٤]. قسمتی از کلام معاویه به أبوهریره و أبو‌الدرداء است. (محقّق)

[٥]. همان، ص ١٦٩.