و با خطاب ملکوتی خود به جمیع مؤمنین امر می‌کند تا در جمیع شئون خود زیاده‌روی و کوتاهی ننمایند و قِسطاس و معیار مستقیم را در میزان، رعایت کنند؛ (وَأَوْفُوا الْكَيْلَ إِذَا كِلْتُمْ وَزِنُوا بِالْقِسْطَاسِ الْمُسْتَقِيمِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا).[١]

و در میان مردم با عدل و داد رفتار نموده، و پیوسته حکمشان را براساس این معیار صحیح قرار دهند؛ (وَإِذَا حَكَمْتُمْ بَيْنَ النَّاسِ أَنْ تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ).[٢]

و عجیب آنکه چنان ولای تکوینی را با ولایت تشریعی به‌هم در آمیخته و همچون شیر و شکر ممزوج ساخته و غنچۀ نوگل این بوستان را بدین عقد پیوند زده است که جدا کردن و سوا نمودن آن دو از یکدیگر مشکل، بلکه ممتنع است.

اینجاست که از طرفی با یک گفتار و یک سیاق با تازیانۀ (وَاللَّهُ يَحْكُمُ لَا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ وَهُوَ سَرِيعُ الْحِسَابِ)[٣] این کاروان را در می‌نورداند، و از طرف دیگر با ترانۀ (وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ)[٤] بدین نغمه مترنّم می‌گردد.

باری چون در سال گذشته مطالبی را در لزوم تشکیل حکومت اسلام با برادران طلاّب و اخلّاءِ ایمانی ساکن بلدۀ مشهد مقدّس علی شاهدها آلاف التّحیّة والسّلام داشتیم و به نام وظیفۀ فرد مسلمان در إحیای حکومت اسلام تحریر و به طبع رسید،

[١]. سوره إسراء (١٧) آیه ٣٥: «حقّ پیمانه را در وقت پیمانه‌کردن أداء نمایید، و با ترازوی راست و استوار، وزن اشیاء را بسنجید. این امر مورد اختیار و انتخاب و پسند است؛ و بازگشتن نیکوتر خواهد بود.»

[٢]. سوره نساء (٤) آیه ٥٨: «و زمانی که در میان مردم حکم می‌کنید، به عدل و داد حکم نمایید!»

[٣]. سوره رعد (١٣) آیه ٤١: «و خداوند است که حکم می‌کند؛ و کسی را توان تعقیب و پی‌گیری در حکم او نیست، و اوست که به سرعت به حساب می‌رسد.»

[٤]. سوره بقره (٢) آیه ٢٤٧: «و خداوند است که قدرت و حکومتش را به هر کس که بخواهد می‌دهد؛ و اوست که (در زمینه‌های اعطای قدرت، در تنگنا قرار نمی‌گیرد، و در موقعیّت و وضعیّت گسترده‌ای عمل می‌کند) واسع است و داناست.»