سپری شد، ولی آن شعار سیاه طِبقًا لِما سَبَق و اتّباعًا لمجرّد العادة باقی ماند؛ و علّت آن است که از آن زمان تا به حال حکومت اسلام به دست فقیه نبوده است، و ولایت و إمارت به دست سلاطین بوده است، و فقهای اسلام در زیر نظر ایشان عمل می‌کرده‌اند و قدرت و استقلالی در امور نداشته‌اند، و حاکم مطلق و واحدی بر جهان اسلام نبوده است که بقیّۀ فقهای عظام در تحت امر او باشند، و به علت بُعد مسافت و عدم امکان و یا لاأقل تعسّر اجتماع و هم‌آهنگی فقها و یا به علّت ضعف نفوس و دهشت از امر بدیع و حادثۀ جدید نتوانسته‌اند این شعار مِیشوم را لغو کنند و آن شعار میمون را به جایش بگزینند. فلهذا همین‌طور سال پس از سال دیگر آمده و گذشته است و همان عمامۀ سیاه باقی مانده است.

اینک که حضرت آیةالله خمینی به عنوان فقیه جامع‌الشّرائط و بیعت جمیع فقها به عنوان حکومت منصوب شده‌اند، بر ایشان فرض است که خود عمامۀ سبز بر سر نهند و حکم قطعی صادر فرمایند تا جمیع سادات با این رنگ، سیادت خود را نشان دهند. در مجلس جشنی که در روز عید فطر و یا عید قربان و یا در روز عید غدیر و یا در نیمۀ شعبان که تشکیل می‌دهند، فقهای درجه اوّل از شیعه را که از سادات هستند دعوت نموده و سپس در میان خطبه و یا در خطبۀ مستقلّی خودشان عمامۀ سبز بر سر می‌بندند و عمامۀ سیاه را کنار می‌نهند، و پس از آن بر سر سایر فقها عمامۀ سبز می‌بندند. و از آن روز به بعد حکم می‌کنند که: عمامۀ سیاه بر هر سیّدی ممنوع است. و نام این محفل و جشن را هم جشن عودت به شعار سبز علوییّن نام می‌نهند. و فقط اینکار از عهدۀ ایشان ساخته است، و از هیچ فقیه دیگری گرچه در زمان دیگر باشد ساخته نیست.

باید دانست: اینکه در روایات وارد است که لباس سیاه مطلقاً مکروه است مگر در عمامه و عبا و کفش، از باب ضرورت و در خصوص عمامه از لحاظ تقیّه است، و گرنه مطلقات کراهت لُبسِ سَوَاد (سیاه پوشیدن) به حال خود باقی است، و استحباب سفید پوشیدن حتّی در عمامه و عَبا و نعال به‌طور إطلاق، دلیل بر عدم