مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢٥١ - از هدی&#١٧٢٨ غدیریّه دو نام&#١٧٢٨ سیاه و سپید

سگ‌صفت را چاره‌ای جز دشنه و دشنام نیست

تا نبیند سنگ، سگ از مشت کی ساکت شود

کجا بوده‌ای با شهی هم‌رکاب

کجا بوده‌ای در شمار و حساب

کجا کرده‌ای خانه زین تهی

کجا دیده‌ای چتر شاهنشهی

کجا گرگ ترسیده از گوسفند

اسد کی ز ارنب شود خوفمند

هما هیچ نندیشد از مرغ شوم

عقاب شکاری نترسد ز بوم

چو روشن شود رایت آفتاب

کشد ماه رخشنده در سر، نقاب

چو از کوه گردد نمایان پلنگ

شود پای رفتارِ روباه لنگ

اگر فی المثل از کران تا کران

شود بحر و بر پر ز مرغابیان

ز پرواز شهباز فرخنده فال

بود طاقت صبرشان پایمال

شود از ملخ پر اگر روزگار

یکی سار از ایشان بر آرد دمار

شود وادی نمل اگر بی‌خبر

سپاه سلیمان ورا رهگذر

به‌یک‌دم ز بیداد سُمِّ ستور

اثر تا قیامت نماند ز مور

بود گر باز چشم مرد دیندار

نماند در دلش یک ذرّه انکار

سزاوار خلافت جز علی نیست

خدا را جز علی غیری ولی نیست

به نزد عقل این برهان کافی است

که نَصبِ او شده، باقی خلافی است

فإنّ الظنَّ لا یُغنی من الحقّ

خدا فرموده در تنزیل مطلق

به نَصِّ بَلِّغ با این صراحت

که شد منصوب در امر خلافت؟

که ‌را این جاه و این قدر و جلال ‌است

رقم‌دار از خدای ذوالجلال است؟

رقم قرآن و جبریل است چاپار

خطیب آن رسول حکم جبّار