مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١١ - قتل بنیحسن در مَحبَس منصور
قال: و قد کان حبَس عبدُالله بن حسن، فلم یَزَل محبوسًا ثلاثَ سنین؛ فکان حسنُ بن حسن قد نصَل خضابُه تسلِّیًا علی عبدالله. فکان أبوجعفر یقول: ”ما فَعَلَت الحادّةُ؟“
قال: فأخذ ریاحٌ حَسَنًا (حسن مثلث) و إبراهیمَ (ابراهیم غَمْر) ابنَی حسن بن حسن، و حسنَ بن جعفر بن حسن بن حسن، و سلیمانَ و عبدَالله ابنَی داود بن حسن بن حسن، و محمّدًا و إسماعیلَ و إسحاقَ (فرزندان ابراهیم غَمْر) بنی إبراهیم بن حسن بن حسن، و عبَّاسَ (پسر حسن مثلّث) بن حسن بن حسن بن حسن بن علیّ بن أبیطالب ـأخَذوه علی بابِه. فقالت أُمُّه عائشة، ابنةُ طلحة بن عمر بن عبیدالله بن معمر: ”دَعونی أشُمُّه!“ قالوا: ”لا والله، ما کنتِ حیَّةً فی الدُّنیا!“ـ ، و علیَّ (پسر حسن مثلّث) بن حسن بن حسن بن حسن العابد. و حبَس معهم أبوجعفر، عبدَالله بن حسن بن حسن، أخا علیٍّ (یعنی فرزند دیگر حسن مثلّث که برادر علی بوده است).»[١]
و در صفحه ٥٣٩ گوید: «قال: و حدّثنی ابنزبالة، قال: سمعتُ بعضَ علماءنا یقول: ”ما سارَّ عبدُالله بن حسنٍ أحَدًا قطُّ إلّا فتَله عن رأیِه.“»[٢]
و در صفحه ٥٤٠ گوید: «حجَّ أبوجعفر سنة ١٤٤ فتلقّاه ریاحٌ بالرَّبذَة، فردّه إلی المدینة و أمَره بإشخاصِ بنیحسن إلیه و بإشخاصِ محمّد بن عبدالله بن عَمرو بن عثمان بن عفّان، و هو أخو بنیحسن لأُمِّهم، أُمُّهم جمیعًا فاطمةُ بنت حسین بن علیّ بن أبیطالب.[٣]
(و بنیحسن پس از آنکه سه سال در مدینه محبوس بودند، حال به کوفه
[١]. تاریخ الطبری، ج ٦، ص ١٧١.
[٢]. همان، ص ١٧٣.
[٣]. همان، ص ١٧٣.