مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٧ - دربار&#١٧٢٨ زید بن علیِّ بن الحسین شهید

و ایضاً در عیون آورده است که: ”زید بن علیّ در روز چهارشنبه خروج کرد که روز اوّل صفر بود،و مَکَثَ[١] الأربِعاءَ و الخمیسَ و قُتِل یومَ الجمعة، در سنۀ ١٢١ هجریّه قمریّه.“[٢]

و نیز در عیون با اسناد خود از فضیل بن یسار روایت کرده است که:

قال: انتهیتُ إلی زید بن علی علیهالسّلام صَبیحةَ یومٍ خرَجَ بالکوفة، فسَمِعتُه یقول:

”مَن یُعینُنی منکم علی قتال أنْباطِ [اهل] الشّام، فوالّذی بَعَثَ محمّدًا صلّی الله علیه و آله و سلّم بالحقّ بشیرًا و نذیرًا، لایُعینُنی علی قتالِهم منکم أحدٌ إلّا أخَذتُ بیده یومَ القیامة، فأدخَلتُه الجنّةَ بإذنِ الله تعالی.“

فلمّا قُتِلَ اکتَرَیتُ راحِلةً و توجَّهتُ نحوَ المدینة، فدَخَلتُ علی أبی‌عبدالله علیهالسّلام. فقلتُ فی نفسی: والله لا أخبَرتُه بقَتلِ زید بن علیّ، فیَجزَع علیه.

فلمّا دَخَلتُ علیه قال: ”ما فَعَلَ عمِّی زیدٌ؟!“ فَخَنَقَتْنی العَبْرةُ، فقال: ”قَتَلوه؟!“ قلتُ: إی والله قَتَلوه. قال: ”فصَلَبوه؟!“ قلتُ: إی والله صَلَبوه.

[قال]: فأقبَلَ یَبکِی و دُموعُه تنحَدِرُ علی دیباجَتَی خَدِّه[٣] کأنَّها الجمُانُ. ثمّ قال: ”یا فُضَیلُ! شَهِدتَ مع عَمّی زید قِتالَ أهلِ الشّام؟!“ قلتُ: نعم! قال: ”کم قَتَلتَ منهم؟!“ قلتُ: ستّةً.

قال: ”فلعلّک شاکٌّ فی دمائِهم؟!“ فقلتُ: لو کُنتُ شاکًّا فی دمائهم ما قتلتُهم!

[١]. خ ‌ل: فمکث.

[٢]. عیون أخبار الرّضا علیهالسّلام، ج ١، ص ٢٥٢.

[٣]. خ‌ ل: أساریر: وجهه. الأساریر: جمع إسرار، و هی الخطوط التی تکون فی الوجه و الیدین و سایر الجسد. (منه)