مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٢١٣ - قتل بنیحسن در مَحبَس منصور

و در صفحه ٥٤٣ گوید: «و کانت رقیّةُ ابنة محمّد بن عبدالله العثمانی تحت إبراهیم بن عبدالله بن حسن بن حسن.»

و نیز گوید: «قال سلیمان بن داود بن حسن: ”ما رأیتُ عبدَالله بن حسن جَزِعَ مِن شیءٍ ممّا ناله إلّا یومًا واحدًا؛ فإنَّ بَعیرَ محمّدِ بن عبدالله بن عمرو بن عثمان انبعث و هو غافلٌ لم یتأهّب له، و فی رِجلَیه سلسلةٌ و فی عُنُقِه زَمّارةٌ، فهَوَی، و عُلِّقت الزمّارةُ بالمَحمِل، فرأیتُه منوطًا بعُنُقِه یضطرب؛ فرأیتُ عبدَالله بن حسن قد بَکَی بُکاءً شدیدًا.“»

و در صفحه ٥٤٧ گوید: «کان محمّد بن عبدالله بن عمرو (یعنی دیباج) محبوسًا عند أبی‌جعفر، و هو یعلم براءَتَه؛ حتّی کتَب إلیه أبو‌عون مِن خراسان: ”أخبِرْ أمیرَالمؤمنین أنَّ أهل خراسان قد تقاعَسُوا عنّی و طال علیهم أمرُ محمّد بن عبدالله.“ فأمَر أبوجعفر عند ذلک بمحمّد بن عبدالله بن عمرو فضُرِبَت عُنقُه، و أرسَلَ برأسه إلی خراسان و أقسَمَ لهم أنّه رأسُ محمّدِ بن عبدالله و أنّ أُمَّه فاطمةُ بنتُ رسولالله صلّی الله علیه [و آله] و سلّم.»

و در آخر صفحه گوید: «فأمَر به فضُرب حتّی مات، ثمّ احتَزَّ رأسَه فبعَث به إلی خراسان. فلمّا بلَغ ذلک عبدَالله بن حسن، قال: ”(إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ)[١]، واللهِ إن کنّا لَنَأمَن به فی سُلطانِهم ثمّ قد قُتِل بنا فی سُلطانِنا.“»[٢]

در تاریخ طبری، جلد ٧، صفحه ٥٤٨ آورده است:

«لمّا ظهر محمّد بن عبدالله بن حسن، أمر أبوجعفر بضَربِ عُنُقِ محمّد بن عبدالله بن عمرو، ثمّ بعَث به إلی خراسان. و بعَث معه الرّجالَ یَحلِفون بالله إنّه لمحمّد بن عبدالله بن فاطمةَ بنتِ رسولالله صلّی الله علیه [و آله] و سلّم. قال عمرُ: ”فسألتُ

[١]. سوره بقره (٢) آیه ١٥٦.

[٢]. تاریخ الطبری، ج ٦، ص ١٧٩.