مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٩٥ - دربار&#١٧٢٨ زید بن علیِّ بن الحسین شهید

دربارۀ زید بن علیِّ بن الحسین شهید

در تنقیح المقال، جلد ١، از صفحه ٤٦٧ تا صفحه ٤٧١ دربارۀ زید بن علیّ‌بن الحسین بحث کرده است و مطالبی آورده است، از جمله آنکه:

«صرّح الشهید(ره) فی قواعده فی بحث الأمر بالمعروف والنّهی عن المنکر بأنّ خروجه کان بإذن الإمام علیهالسّلام.[١]

و از کلمات او این بود که: ”إنَّه لم یَکرَه قومٌ قطُّ حَرَّ السُّیُوف إلّا ذَلُّوا.“ و چون این گفتار به هشام بن عبدالملک رسید گفت: ”ألستم تَزعُمون أنَّ أهل هذا البیت قد بادوا؟! و لَعَمری ما انقرضوا مَن مِثلُ هذا خَلفَهم.“

از کشّی با اسناد خود آورده است که حضرت باقر [علیهالسّلام] فرمودند: ”هذا سیّدُ أهلِ بیتی و الطَّالبُ بأوتارِهم.“[٢]

و نیز از کشّی در ترجمۀ حمیری از فضیل بن رسّان آورده است که:

قال: دخلتُ علی ابی‌عبدالله علیهالسّلام بعد ما قُتِل زیدُ بن علیّ علیهالسّلام، فاُدخِلتُ بیتًا جَوفَ بیتٍ؛ فقال لی: ”یا فُضَیل! قُتِل عَمّی زیدٌ؟“ قلتُ: نعم، جُعِلتُ فِداک! قال: ”رحِمه اللهُ؛ أما إنّه کان مؤمنًا و کان عارفًا و کان عالمًا وکان صدوقًا، أما إنَّه لو ظَهَرَ[٣] لَوَفَی، أما إنّه لو مَلَکَ لعَرَف کیف یَضَعُها.“[٤]

و از صدوق در عیون از محمّد بن برید نحوی از أبی‌عبدون از پدرش آورده است که او گفت:

[١]. القواعد و الفوائد، ج ٢، ص ٢٠٧.

[٢]. رجال الکشّی، ص ٢٣٢.

[٣]. خ ‌ل: ظفر.

[٤]. رجال الکشّی، ص ٢٨٥.